Erger jij je aan het throttling dat je provider toepast bij streaming? Ben je het zat om gigabytes te tellen in je databundel? Dat zijn privileges vergeleken met wat we 25 jaar geleden moesten doen om op internet te surfen. En zo komen we uit op de pagina van dokter Gough Lui, die besloot de dial-up-ervaring te reproduceren met hardware uit die tijd en enkele moderne pagina's te bezoeken, of beter gezegd, het te proberen…
In de jaren '90 moesten we telefoneren om op internet te gaan. Die zin klinkt als een meme met opa Simpson als hoofdrolspeler, maar het is geen overdrijving, maar de pure waarheid. Na te hebben gevochten met moeders/zussen om de lijn en te wachten op het gezegende uur van het platte tarief, begon de modem het lied van zijn volk te zingen, en alles wat wij konden doen was bidden. Bidden voor een stabiele verbinding, voor een halve kilobyte extra overdracht, voor onze fysieke integriteit bij het ontvangen van de telefoonrekening aan het einde van de maand.
Ja, breedband was de definitieve oplossing die ons hielp ontsnappen aan zo'n marteling, maar er is altijd die avonturier die besluit 25 jaar terug in de tijd te gaan om de dial-up-ervaring te reproduceren. Vandaag ontdekken we dokter Gough Lui, die zich niet beperkte tot het emuleren van een compatibele omgeving, maar een computer voorbereidde die passend was voor die tijd, en ik durf zelfs te zeggen enigszins verouderd…
De ervaring van dial-up en Windows 98 gebruiken om vandaag te surfen
Het is geen vergissing: de computer had inderdaad meer dan twee minuten nodig om naar het bureaublad te komen. Gough gebruikte in dit experiment een Techway Endeavour II uitgerust met een Pentium-processor op 100 MHz, 32 MB RAM in SIMM-formaat met 72 pinnen, een Fujitsu harde schijf met IDE-interface van 2.6 GB, SIS 6326 video in PCI-modus, een Sony diskettestation, en natuurlijk een ESS TeleDrive-modem met een maximale snelheid van 56k. Windows 98 SE, Netscape 4.8 en Internet Explorer 5.5 SP2 vormen de belangrijkste softwarekeuze op de computer, maar het verhaal eindigt daar niet.
In wezen moest Gough zijn eigen dial-up-provider creëren en een proxy installeren om elke bezochte site te verwerken. De reden is een combinatie van HTTPS, CSS en JavaScript, technologieën die in die jaren nog niet volledig waren geïmplementeerd en die oude browsers niet correct kunnen interpreteren. De snelheid van de verbinding is ongeveer 31.2 kilobits per seconde, en dat betekent dat alles langzaam is, inclusief sites die we vandaag als relatief licht beschouwen. Zelfs bij het ophalen van bestanden van zijn server, bedraagt de downloadsnelheid gemiddeld 3 kilobytes per seconde, een normaal getal voor eind jaren '90.
Kortom, de dial-up-ervaring om de moderne web binnen te gaan is pure pijn. We komen uit nostalgie en vieren Gough's werk, maar we gaan een beetje bang weg. Voorbij de goede herinneringen, kunnen we nooit meer terug naar die snelheden…
Officiële site: Klik hier
