De Tweede Wereldoorlog leidde tot talloze militaire ontwikkelingen en spraakmakende technologische experimenten. De zogenaamde “speciale projecten” van nazi-Duitsland werden prioritaire doelwitten voor de geallieerde strijdkrachten, maar er ontstonden ook ideeën die op het eerste gezicht absurd, zelfs komisch leken. Eén daarvan is Krummlauf, een gebogen loop voor het Sturmgewehr 44-geweer. In theorie zou een soldaat op de vijand kunnen schieten zonder zijn positie bloot te geven. In de praktijk… laten we zeggen dat er nogal wat problemen waren.
Kogels die om hoeken buigen. Het is de droom van elke militaire macht, maar het concept van de “smart bullet” is absoluut reëel, en er wordt door veel mensen aan gewerkt. Die wens om kogels iets anders te laten doen dan in een rechte lijn te reizen, is echter niet nieuw. Een snelle rewind naar de Tweede Wereldoorlog brengt ons bij het Sturmgewehr 44, beschouwd als het eerste succesvolle aanvalsgeweer en een van de belangrijkste inspiratiebronnen voor de ontwikkeling van de Sovjet-AK-47.
Uitgaande van de Sturmgewehr 44 begonnen Duitse ingenieurs te werken aan een adapter die zowel soldaten als tanks een extra tactisch voordeel zou geven. Een bijzonder geval was de Panzerjäger Elefant, die in zijn oorspronkelijke configuratie bijzonder kwetsbaar was voor infanterie. Het antwoord van de ontwerpers was… de Krummlauf. Je ogen bedriegen je niet: het is een gebogen loop die aan een aanvalsgeweer is verbonden.
De Krummlauf
De loop werd gemaakt met vier verschillende hoeken (30°, 45°, 60° en 90°), plus een “I”-variant voor de infanterie en een “P”-variant voor tanks. In totaal worden er naar schatting 20.000 exemplaren geproduceerd, vooral de I-variant van 30 graden, maar amper 500 zouden daadwerkelijk op het slagveld zijn gebruikt. De verantwoordelijken voor de Krummlauf ontdekten al snel dat de levensduur van de loop zeer beperkt zou zijn: slechts 300 schoten bij de editie van 30 graden en 160 bij die van 45 graden.
De belasting was te groot voor het hele systeem, en de kogels kwamen volledig vernield uit de loop, wat een ongewenst “shotgun-effect” opleverde. De ontwerpers voegden ventilatiegaten toe om gassen te laten ontsnappen en de druk te verlagen, maar het werd er niet beter op; sterker nog, ze moesten een schild toevoegen om de ingebouwde optiek tegen de gassen te beschermen. Ondanks deze problemen slaagden sommige schutters erin om een oppervlak van 35 x 35 centimeter op 100 meter afstand te raken...
Bron: Popular Mechanics.
