Op 3 november 2026 meldde de LHCb-samenwerking aanwijzingen voor het zeldzame verval B⁰ (Bd) → μ⁺μ⁻: een neutraal B-meson vervalt daarbij in een positief en een negatief muon. De analyse kwam uit op 3,0σ met Run 3-gegevens en 3,2σ na combinatie met Run 1 en Run 2. LHCb presenteerde de resultaten tijdens een seminar bij CERN.
Wat betekenen de twee significantiewaarden?
σ (sigma) geeft de statistische significantie van een resultaat aan: hoe sterk het signaal afsteekt tegen wat je door toevalsschommelingen zou verwachten. De 3,2σ van de gecombineerde analyse ligt onder de gebruikelijke grens van 5σ voor een bevestigde waarneming.
| Analyse | Gebruikte gegevens | Significantie |
| Run 3 | Gegevens uit 2024 en 2025 | 3,0σ |
| Combinatie van Run 1, Run 2 en Run 3 | Gegevens uit alle drie de runs | 3,2σ |
Waarom een zeldzaam verval toch meetbaar is
Volgens het Standaardmodel treedt B⁰ → μ⁺μ⁻ ongeveer één keer op per 10 miljard vervallen van beautydeeltjes. De voorspelde vervalsnelheid is daarmee ongeveer dertig keer lager dan die van het verwante Bs⁰ → μ⁺μ⁻-verval. Tegelijkertijd wordt B⁰ volgens LHCb vier keer zo vaak geproduceerd als Bs⁰. Samen komt dat neer op een verwachte verhouding van ruwweg één B⁰-verval op zeven Bs⁰-vervallen.
Een lage vervalkans vertelt niet op zichzelf hoeveel vervallen een experiment kan onderzoeken: ook hoe vaak het deeltje wordt geproduceerd, telt mee.
Wat de meting zegt over het Standaardmodel
Zeldzame vervallen zijn interessant omdat zware, nog niet rechtstreeks produceerbare deeltjes hun kans indirect zouden kunnen beïnvloeden. LHCb rapporteerde dat de uitkomst overeenkomt met de voorspellingen van het Standaardmodel en de ruimte voor modellen die dat uitbreiden verkleint.
Dezelfde analyse leverde ook een meting op van de effectieve levensduur van Bs⁰ → μ⁺μ⁻: 1,60 ± 0,16 ± 0,01 ps, op basis van Run 1, Run 2 en Run 3. Ook die uitkomst komt volgens LHCb overeen met het Standaardmodel.