Ruimtevaart brengt vele moeilijkheden met zich mee, maar het echte probleem is om met al onze uitrusting en grondstoffen de ruimte in te gaan die we nodig hebben om ons ware avontuur als interplanetaire soort te beginnen. Goedkopere en herbruikbare raketten brengen ons in de juiste richting, maar er is een ander alternatief: Het Skyhook-concept. Op het eerste gezicht lijkt het een variant van de ruimtelift, met het verschil dat het veel eenvoudiger te bouwen zou zijn, met echte materialen die niet tot het domein van sciencefiction behoren.
Beschouw een raket als de Falcon 9 Full Thrust. 549 ton massa, 22,8 ton nuttige lading naar een lage baan om de aarde (LEO), 8,3 ton naar een geostationaire overdrachtsbaan (GTO). Mars? Iets meer dan 4 ton. 549 ton om 4 naar een andere planeet te brengen. Dat is de uitdaging van de ruimtevaart in essentie. Neem het idee achter herbruikbare raketten: we willen de lanceerfrequentie verhogen, maar uiteindelijk moeten we de vergelijking doorbreken door meer nuttige lading in de ruimte te brengen met minder brandstof. De vraag is... hoe?
Het concept Skyhook
Opnieuw deelde het team van Kurzgesagt een uitstekende video waarin ze het Skyhook-concept uitleggen: een 'haak in de lucht' die suborbitale schepen vangt en voldoende energie overdraagt om ze naar andere delen van het zonnestelsel te sturen. Het meest verrassende aspect van de Skyhook is de schijnbare eenvoud: een kabel van ongeveer 1.000 kilometer lang, een haak aan het ene uiteinde en een gewicht aan het andere. Het hele systeem werkt zelfs nog beter als het draait. De haak van een Skyhook vertraagt ten opzichte van het aardoppervlak en versnelt daarna, waardoor de lading als een katapult wordt weggeschoten.
Het uiteindelijke resultaat is een overdracht die gelijk staat aan twee keer de rotatiesnelheid van de Skyhook. En het beste is dat het binnen onze mogelijkheden ligt. De kabel zal ongetwijfeld extreme krachten moeten weerstaan, maar er bestaan al geschikte materialen zoals Zylon, en met een goede laag redundantie zou het externe bedreigingen kunnen overleven (micro-inslagen, enz.). Bovendien zou de Skyhook meerdere keren per dag door dezelfde zone gaan, waardoor deze 'lanceringen' naar de ruimte veel frequenter zouden zijn.
https://old.neoteo.com/como-colonizar-la-luna/De uitdagingen
Logischerwijs zijn er andere moeilijkheden. Atmosferische wrijving verhindert dat we de Skyhook 'te laag' plaatsen, en de aanmeermanoeuvre zou extreem complex zijn, met een snelheid van Mach 12. Met andere woorden, we zouden onze ruimteschepen opnieuw moeten ontwerpen, maar dit alles zou veiliger en goedkoper zijn dan het blijven lanceren van gigantische raketten vol brandstof met 40.000 kilometer per uur.
Het herstellen van de energie van de Skyhook heeft ook een oplossing, want het fungeert als een soort 'orbitale batterij'. Aan de ene kant zouden we chemische of elektrische voortstuwing kunnen toepassen, maar er is ook een andere optie: energie ontvangen van schepen die van andere planeten komen tijdens hun vertraging. Daar ligt het enorme potentieel van de Skyhook: het werkt nog beter buiten de aarde.
Skyhook buiten de aarde
Mars is een buitengewone kandidaat vanwege zijn lage zwaartekracht en dunne atmosfeer (de 'Mach 12' van de aarde wordt teruggebracht tot slechts 1.000 kilometer per uur). Mars zou ook toegang bieden tot de asteroïdengordel en de rijkdommen die ons daar te wachten staan, en de gesloten baan van Phobos (slechts 6.000 kilometer van het Marsoppervlak) zou ons in staat stellen die maan om te vormen tot een super-Skyhook. We hebben de technologie, alleen de wil ontbreekt.
https://old.neoteo.com/tecnologia-obsoleta-basura-espacial/
