AWS opisuje architekturę Amazon Bedrock AgentCore jako model federacyjny: centralny zespół Platform zarządza wspólnymi usługami i regułami, a zespoły produktowe pracują w odizolowanych środowiskach Workstream. Przed awansem do produkcji pipeline ocenia wdrożony agent i wymaga akceptacji człowieka. AWS podaje, że zakres wdrożenia i dostępnych funkcji blueprintu opiera się na regionie eu-west-1 (Irlandia).

Taki podział ma znaczenie dla organizacji, w których kilka zespołów rozwija agentów: wspólne standardy nie wymagają, by wszystkie zespoły korzystały z jednego środowiska operacyjnego.

Wspólne reguły, osobne środowiska zespołów

AWS nazywa swój model federacyjnym. Zespół Platform odpowiada za wspólne, wersjonowane szablony, zasady dopuszczania modeli i zabezpieczeń oraz usługi współdzielone. Zespoły Workstream zachowują odpowiedzialność za własnych agentów, narzędzia i dane. Podstawową jednostką skalowania jest odizolowana Workstream cell, czyli komórka przypisana do konkretnego zespołu lub domeny.

Blueprint układa system w cztery płaszczyzny: środowisko pracy deweloperów, sterowanie platformą, wykonywanie zadań w komórkach Workstream oraz zapewnianie i obsługę operacyjną. AWS dodaje do usług AgentCore zasady dotyczące własności zasobów, granic kont, dostarczania oprogramowania, obserwowalności, zarządzania kosztami i wycofywania zasobów.

W praktyce płaszczyzna Platform zarządza między innymi wersjami szablonów, wpisami w AWS Agent Registry, wspólnymi bramkami inferencji i sygnałami z całej floty. Inferencja oznacza tu wysyłanie zapytań do modeli. Każda komórka zawiera AgentCore Runtime do uruchamiania agenta, AgentCore Memory z pamięcią przypisaną do aktora oraz AgentCore Gateway, który udostępnia zatwierdzone narzędzia. Należą do niej także zasoby operacyjne i proces dostarczania zarządzane przez zespół.

Podstawę zarządzania wieloma kontami tworzą AWS Organizations i AWS IAM Identity Center. AWS opisuje też użycie kluczy zarządzanych przez klienta w komórkach Workstream oraz współdzielenie obserwowalności za pomocą Amazon CloudWatch i Observability Access Manager. Centralny zespół może dzięki temu otrzymywać sygnały operacyjne bez uzyskiwania dostępu do zapisu w zasobach zespołów.

Osobne bramki dla modeli i narzędzi

Blueprint rozdziela kontrolę nad inferencją od kontroli nad wywołaniami narzędzi. Bramka inferencji ogranicza dostęp do zatwierdzonych modeli i regionów, stosuje Amazon Bedrock Guardrails oraz uwzględnia limity, budżety i przypisywanie kosztów do zespołów.

Dostęp do narzędzi przechodzi przez AgentCore Gateway. AWS opisuje uwierzytelnianie przez Model Context Protocol (MCP), listę zatwierdzonych celów oraz role z minimalnymi uprawnieniami. Guardrails to reguły ochronne stosowane przy pracy z modelami. Rozdzielenie bramek pozwala ustalać inne zasady dla zapytań do modeli, a inne dla działań wykonywanych przez narzędzia.

AWS wskazuje szablony dla Strands, LangGraph i CrewAI. Zespół może użyć innego frameworka, jeśli jego szablon zachowuje wymagane umowy dotyczące inferencji, narzędzi, tożsamości, polityk, ewaluacji i dostarczania.

Siedem etapów od przeglądu kodu do produkcji

AWS opisuje pipeline, w którym ocena dotyczy wdrożonego Runtime, a nie wyłącznie kodu przed uruchomieniem. Testy poprawnych, dozwolonych działań są łączone z próbami wywołania niedozwolonych modeli, narzędzi lub tożsamości. Jeśli system nie odrzuci działania, które powinien zablokować, kompilacja nie przechodzi bramki.

EtapKrok wydaniaCel lub kontrola
1Przegląd pull requestu i przypięcie wersji źródłaUstalenie dokładnej, niezmiennej wersji przeznaczonej do wydania
2Budowanie i syntezaKontrole kodu i polityk, skan obrazu, weryfikacja manifestu oraz wynikowej infrastruktury
3Przygotowanie ról i uprawnień do narzędziNadanie dostępu do konkretnych aliasów narzędzi i sprawdzenie aktywnych polityk
4Wdrożenie do środowiska nieprodukcyjnegoUruchomienie Runtime, Memory, Gateway, monitoringu i zasobów aplikacji
5Ewaluacja wdrożonego RuntimeTesty dozwolonych działań oraz oczekiwanych odmów na granicach modeli, narzędzi i tożsamości
6Akceptacja człowiekaPrzegląd wyników, ograniczeń i pozostałego ryzyka przed wydaniem
7Promocja i kontrola odzyskiwaniaWdrożenie zatwierdzonej wersji, obserwacja oraz sprawdzenie aktualizacji, anulowania, rollbacku i odtworzenia

W tej sekwencji testy bezpieczeństwa sprawdzają konkretne granice dostępu: agent ma wykonać dozwolone wywołania i odmówić tych, które naruszają reguły. Dopiero po przeglądzie wyników przez człowieka następuje promocja wersji do produkcji. Pipeline obejmuje też sprawdzenie możliwości powrotu do działania po zmianie lub nieudanym wdrożeniu.

Zarządzanie kosztami jest częścią tego samego modelu operacyjnego. AWS wymienia budżety, limity, tagowanie, rozliczanie kosztów między zespołami oraz uzgadnianie danych z AWS Cost Explorer i Cost and Usage Reports. Przy wycofywaniu komórki kolejność ma znaczenie: najpierw należy odebrać uprawnienia do aliasów Platform, a potem usunąć bramkę i role narzędzi, Runtime, Memory oraz zasoby aplikacji i sprawdzić, czy nie pozostały inne zasoby.

Co pokazuje macierz regionalna

AWS określa eu-west-1 (Irlandia) jako region, na którym oparto wdrożenie i dostępne funkcje blueprintu. Macierz funkcji AWS oznacza AgentCore Memory i AWS Agent Registry jako obsługiwane w Europe (Ireland), a nieobsługiwane w Europe (Spain). Ponieważ oba elementy należą do opisanego blueprintu, w Hiszpanii nie należy zakładać, że cały projekt da się wdrożyć bez zmian. To wniosek z zestawienia składników architektury z regionalnymi statusami usług, a nie wynik testu całego blueprintu w Hiszpanii. Macierz obsługiwanych regionów Amazon Bedrock AgentCore.