W Agent Builder w Microsoft 365 Copilot utworzysz agenta deklaratywnego, definiując jego zadanie i instrukcje, dobierając źródła wiedzy, a następnie testując go i udostępniając odpowiednim osobom. To rozwiązanie do prostych, konkretnych zastosowań; gdy agent ma wykonywać działania w zewnętrznych usługach, korzystać z przepływów pracy niskokodowych albo działać w wielu kanałach, Microsoft wskazuje Copilot Studio.

Dobieraj źródła wiedzy i sposób udostępniania razem: dostęp do agenta nie zawsze oznacza taki sam dostęp do materiałów, na których opiera odpowiedzi.

Zanim zaczniesz

Agent Builder tworzy agentów deklaratywnych: asystentów skonfigurowanych do określonego zadania za pomocą instrukcji i wybranych źródeł wiedzy. Microsoft opisuje go jako narzędzie do szybkich, prostych zastosowań. Dostęp do tworzenia agentów Microsoft wymienia w witrynach microsoft365.com/chat i office.com/chat oraz w komputerowej i przeglądarkowej wersji Microsoft Teams; te miejsca nie są dostępne w mobilnych wersjach wymienionych aplikacji i witryn. Dostępne źródła wiedzy i możliwości zależą też od licencji oraz konfiguracji dzierżawy Microsoft 365. Microsoft opisuje przeznaczenie i miejsca dostępu do Agent Builder.

Jak utworzyć agenta w Agent Builderze

Ekran Agent Builder „New Agent” z pytaniem po angielsku, polem wiadomości oraz opcją przejścia do konfiguracji.
  1. Otwórz Agent Builder i rozpocznij tworzenie agenta. Możesz przejść do niego przez jedno z wymienionych przez Microsoft miejsc dostępu. Ekran początkowy pozwala zacząć od opisu zadania albo przejść do konfiguracji.
  2. Określ zadanie i przygotuj instrukcje. Zapisz, komu agent ma pomagać, co ma robić i jakiej odpowiedzi oczekujesz. Agent Builder pozwala opisać agenta naturalnym językiem lub skonfigurować go ręcznie; w obu przypadkach precyzyjnie wyznacz zakres jego pracy.
  3. Dodaj źródła wiedzy potrzebne do tego zadania. Wybieraj materiały, które agent ma wykorzystywać w odpowiedziach. Limity zależą od rodzaju źródła, dlatego przed konfiguracją większego zbioru sprawdź wartości w tabeli.
  4. Ustaw korzystanie z treści internetowych, jeśli jest potrzebne. Widoczne ustawienie nie rozstrzyga samo o dostępności tej funkcji: nadrzędna jest polityka dzierżawy „Allow web search in Copilot”. Jeśli administrator wyłączy w niej treści internetowe, agent nie skorzysta z nich jako źródła wiedzy, nawet gdy przełącznik w interfejsie pozostaje widoczny. Microsoft opisuje działanie ustawienia i polityki administratora.
  5. Przetestuj agenta przed udostępnieniem. Sprawdź typowe pytania, z którymi będą przychodzić użytkownicy, i popraw instrukcje, jeśli odpowiedzi nie pasują do określonego zadania. Microsoft zaleca testowanie agenta przed użyciem, udostępnieniem lub publikacją.
  6. Wybierz sposób dostępu dla współpracowników. Użyj roli „Can chat”, gdy mają tylko rozmawiać z agentem, albo „Can edit”, gdy potrzebują uprawnień właściciela do edycji, udostępniania i zarządzania nim. Agenci zaczynają jako prywatni; publikacja w katalogu organizacji to osobna ścieżka wymagająca zatwierdzenia administratora. Microsoft wyjaśnia role i sposoby udostępniania agentów.

Dobierz źródła wiedzy do zadania

Panel plików w chmurze z wyszukiwarką, zakładkami i listą dokumentów Word oraz PowerPoint, których nazwy zasłonięto.
Sekcja wiedzy z wyróżnioną opcją wyboru innych źródeł danych oraz kafelkami Azure DevOps Work Items, Confluence i GitHub.

Microsoft wymienia publiczne witryny, SharePoint, OneDrive, czaty i spotkania w Teams, pocztę Outlook, pliki osadzone oraz łączniki Microsoft 365 Copilot. Dostęp do poszczególnych źródeł zależy od licencji i konfiguracji dzierżawy. Dla każdego agenta Microsoft podaje następujące limity:

Źródło wiedzyLimit na agenta
Publiczne witryny4 adresy URL
SharePoint100 plików i 1 lista
OneDrive50 plików
Czaty w Teams5 czatów
Spotkania w Teams5 spotkań
Przesłane pliki osadzone w agencie20 plików

Limity dotyczą wskazanych typów źródeł. Dla Outlooka i łączników Microsoft 365 Copilot ta tabela nie podaje liczbowego limitu. Pełne zestawienie typów źródeł i limitów Microsoft publikuje w instrukcji dodawania wiedzy.

Ekran wyboru innych źródeł obejmuje widoczne kafelki Azure DevOps Work Items, Confluence i GitHub. Dostępne opcje dobieraj do zadania i zasad obowiązujących w dzierżawie.

Przy udostępnianiu zwróć szczególną uwagę na różnicę między plikami połączonymi z SharePoint lub OneDrive a plikami przesłanymi do agenta. Udostępnienie agenta samo w sobie nie przyznaje dostępu do wszystkich powiązanych plików: nadal obowiązują uprawnienia SharePoint i OneDrive oraz etykiety poufności. Pliki przesłane jako wiedza osadzona działają inaczej — użytkownicy agenta mogą otrzymywać odpowiedzi oparte na ich treści, z uwzględnieniem uprawnień wynikających z etykiet poufności. Microsoft opisuje osobno dostęp do plików i udostępnianie agenta.

Kiedy wybrać Copilot Studio

Shervin Shaffie pokazuje konfigurację agenta, dodawanie źródeł wiedzy, testowanie, udostępnianie i przeniesienie do Copilot Studio.

Agent Builder pasuje do prostego, konkretnego agenta deklaratywnego. Microsoft kieruje do Copilot Studio, gdy potrzebne są działania łączące agenta z usługami zewnętrznymi, przepływy pracy niskokodowe, łączniki lub wdrożenie w wielu kanałach.

PotrzebaAgent BuilderCopilot Studio
Działania integrujące usługi zewnętrzneNie służy do tworzenia takich działańMicrosoft wskazuje tę ścieżkę dla działań niskokodowych i łączników
Przepływy pracy niskokodoweMicrosoft kieruje do innego narzędziaMicrosoft wskazuje Copilot Studio
Wdrożenie agenta w wielu kanałachNie jest ścieżką wskazywaną przez Microsoft do wdrożeń wielokanałowychMicrosoft wskazuje Copilot Studio

Microsoft opisuje granice Agent Builder i kieruje do Copilot Studio w tych zastosowaniach.