W pracy datowanej na 2 listopada 2026 r. współpraca LHCb podała dowody na rozpad mezonu B⁰ na dwa miony, B⁰ → μ⁺μ⁻: istotność wyniosła 3,03σ w danych Run 3 z lat 2024–2025 i 3,2σ po połączeniu wyników z Run 1, Run 2 i Run 3. To wynik poniżej konwencjonalnego progu odkrycia, wynoszącego 5σ; pomiar jest zgodny z przewidywaniami Modelu Standardowego. Praca LHCb opisuje zarówno wartości pomiaru, jak i metodę analizy.
Co oznacza wynik 3,03σ
Sigma (σ) wyraża istotność statystyczną: mówi, jak mocno dane przemawiają za sygnałem w porównaniu z tłem. W przypadku B⁰ → μ⁺μ⁻ LHCb uzyskało 3,03σ dla samej próbki Run 3 i 3,2σ po uwzględnieniu wcześniejszych danych. Oba wyniki wskazują na dowód rozpadu, ale nie osiągają umownego progu 5σ stosowanego przy ogłaszaniu odkryć.
Istotność statystyczna mówi, jak mocny jest sygnał; porównanie z przewidywaniem teorii pomaga ustalić, co ten sygnał oznacza.
Jak zmierzona wartość wypada na tle Modelu Standardowego
Ułamek rozgałęzienia określa, jaka część rozpadów danego mezonu zachodzi w konkretnym kanale. Dla Run 3 LHCb podało wartość 1,26 × 10⁻¹⁰, z osobnymi niepewnościami statystycznymi i systematycznymi. Połączony pomiar z Run 1, Run 2 i Run 3 wyniósł 1,14 × 10⁻¹⁰. Wartości i niepewności zestawiono w tabeli.
| Analiza | Dane | Istotność | Ułamek rozgałęzienia B⁰ |
| Run 3 | 18 fb⁻¹, 2024–2025 | 3,03σ | (1,26 +0,51/−0,47 stat. +0,06/−0,05 syst.) × 10⁻¹⁰ |
| Run 1–3 łącznie | 9 fb⁻¹ z Run 1–2 oraz 18 fb⁻¹ z Run 3 | 3,2σ | (1,14 +0,42/−0,39 stat. +0,06/−0,05 syst.) × 10⁻¹⁰ |
Dla porównania, przewidywanie Modelu Standardowego przytoczone w pracy wynosi (1,03 ± 0,05) × 10⁻¹⁰. LHCb uznało pomiary za zgodne z tym przewidywaniem. Wynik nie wskazuje więc na istotne odstępstwo od Modelu Standardowego ani nie dowodzi istnienia nowej cząstki.
Jak LHCb oddzieliło sygnał od tła
Próbka Run 3 obejmowała 18 fb⁻¹ zderzeń protonów o energii 13,6 TeV, zarejestrowanych w latach 2024–2025 przez detektor Upgrade I. Do wspólnej analizy dołączono 9 fb⁻¹ danych z Run 1 i Run 2: ze zderzeń przy energiach 7 TeV w 2011 r., 8 TeV w 2012 r. oraz 13 TeV w latach 2015–2018.
Analiza wykorzystuje klasyfikator oparty na drzewach decyzyjnych, który pomaga odróżniać kandydatów na sygnał od tła związanego z innymi procesami. Następnie LHCb dopasowało rozkład niezmienniczej masy par mionów w pięciu przedziałach odpowiedzi klasyfikatora. Takie dopasowanie pozwala oszacować, ile zdarzeń przypada na badany rozpad, a ile na tło.
Detektor Upgrade I ma zdolność pracy przy chwilowej świetlności 2 × 10³³ cm⁻²s⁻¹, pięciokrotnie większej niż poprzedni detektor. Świetlność opisuje tempo dostarczania zderzeń w danym obszarze; ta wartość dotyczy możliwości detektora.
Dlaczego rzadki rozpad jest użyteczny w fizyce
Rozpad B⁰ → μ⁺μ⁻ należy do silnie tłumionych procesów zmieniających smak kwarku bez zmiany jego ładunku. Jest też dodatkowo ograniczony przez własności pary mionów powstającej w tym dwuciałowym rozpadzie. Ponieważ proces zachodzi rzadko, precyzyjny pomiar jego częstości może ujawnić wpływ hipotetycznych cząstek poprzez efekty kwantowe, nawet jeśli nie da się ich bezpośrednio wytworzyć w zderzeniach.
LHCb wskazuje, że takie pomiary mogą pośrednio badać efekty związane ze skalami energii sięgającymi 100 TeV. To czułość na możliwy wpływ fizyki wykraczającej poza Model Standardowy, a nie energia cząstek wytworzonych w tej analizie. W tym przypadku zmierzona wartość pozostaje zgodna z przewidywaniem Modelu Standardowego.