AWS zaleca zaczynać od najprostszej architektury, która spełnia wymagania zadania: wybrać z góry ustalony przepływ, jeśli kolejne kroki są znane, a koordynację wielu agentów sterowaną w trakcie działania zostawić dla zadań, w których podzadania ujawniają się dopiero podczas pracy. W opisie wzorców dla systemów wieloagentowych Amazon Web Services (AWS) dzieli rozwiązania według tego, kto decyduje o dalszym przebiegu: wcześniej zaprojektowany workflow czy model działający w czasie wykonywania.

Dwa sposoby sterowania przepływem pracy

Hiszpańskojęzyczne omówienie pojedynczych agentów, narzędzi, routerów i łączenia wzorców architektury

W przepływie deterministycznym kolejność kroków albo reguły wyboru są określone z góry. W koordynacji sterowanej w czasie wykonywania model lub agent decyduje, jakie zadanie uruchomić dalej. AWS opisuje cztery wzorce z każdej grupy:

WzorzecJak przebiega pracaKiedy AWS wskazuje go jako użytecznyPraktyczny kompromis
Sekwencyjny potokKażdy etap przekazuje wynik następnemu.Przetwarzanie dokumentów, ETL, wstępna obsługa roszczeń gwarancyjnych lub podsumowanie zmiany.Łatwo przewidzieć i sprawdzać kolejne kroki, ale błąd może przejść do następnych etapów.
Przepływ warunkowyZ góry ustalone warunki wybierają dalszą ścieżkę, na przykład ponowienie po błędzie.Proces z kontrolą wyniku, ponowieniem i przekazaniem sprawy po osiągnięciu limitu prób.Limit prób powinien być wymuszony przez orkiestrację, a nie pozostawiony bezterminowej pętli.
Router warunkowyKlasyfikator kieruje żądanie do jednej wybranej ścieżki specjalistycznej.Kierowanie zgłoszeń według intencji albo wstępne sortowanie alarmów jakościowych.Wynik klasyfikacji przesądza, który dalszy proces zostanie uruchomiony.
Rozdzielenie równoległe i zebranie wynikówNiezależne zadania ruszają równocześnie, a późniejszy etap łączy rezultaty.Analiza kilku niezależnych źródeł lub równoległe zadania utrzymaniowe.Wyniki trzeba uzgodnić; czas całości wyznacza najwolniejszy równoległy etap.
Orkiestracja oparta na planiePlanista śledzi zadania i zależności, a następnie dynamicznie przydziela pracę agentom.Analiza, podczas której dopiero w toku działania odkrywane są potrzebne podzadania.Większa elastyczność oznacza dodatkowy koszt, opóźnienia i trudniejsze diagnozowanie.
Przekazanie między agentamiJeden agent przekazuje drugiemu sterowanie wraz ze stanem zadania.Zmiana specjalizacji albo eskalacja do kolejnego etapu.Przekazanie powinno zawierać sprawdzony stan, dowody i nierozstrzygnięte kwestie, nie tylko swobodny opis rozmowy.
Koordynacja przez wspólną rozmowęAgenci korzystają ze wspólnej historii, a wybór kolejnego uczestnika może być ustalony lub sterowany przez model.Współpraca, w której ważna jest wspólna wymiana informacji.Stan pracy pozostaje w historii rozmowy, którą widzą uczestnicy.
Debata lub uzgadnianie wynikuAgenci niezależnie oceniają zadanie, a wynik rozstrzyga głosowanie, sędzia albo eskalacja.Decyzje o wysokiej wadze i małej liczbie przypadków.AWS określa ten wariant jako najdroższy; w zadaniach percepcyjnych dodatkowa debata może zwiększyć opóźnienie bez poprawy trafności.

Granica między „jednym agentem robiącym kilka rzeczy” a systemem wieloagentowym jest praktyczna: liczy się to, czy odrębne role mają jasno wyznaczone zadania i sposób przekazywania pracy, a nie sama liczba uruchomionych procesów. Gdy etapy można rozpisać z góry, stały przepływ ułatwia kontrolę nad tym, co dzieje się po błędzie. Gdy zakres pracy trzeba dopiero odkryć, orkiestrator może rozdzielać zadania w trakcie działania, ale wnosi też dodatkową warstwę koordynacji.

W hiszpańskojęzycznym omówieniu architektur agentowych przedstawiono wzorce od pojedynczego agenta i narzędzi po routery oraz układy wieloagentowe; materiał podkreśla, że takie elementy można ze sobą łączyć.

Jak dobrać architekturę do zadania

Schemat decyzji prowadzi od oceny wymaganych działań i znanego przebiegu zadania do wyboru bezpośredniego wywołania modelu, jednego agenta lub koordynacji wielu agentów.

Zacznij od pytania, czy zadanie wymaga działania poza generowaniem tekstu. Jeśli nie, może wystarczyć bezpośrednie wywołanie modelu. Jeśli tak, sprawdź, czy rozwiązanie ma znany przebieg i czy wymaga rozdzielenia specjalistycznych ról. AWS przedstawia tę logikę jako wybór między pojedynczym agentem z narzędziami, przepływem deterministycznym i koordynacją autonomiczną.

![Schemat decyzji prowadzi od oceny działań, znanego przebiegu i potrzeby eksploracji do wyboru pojedynczego agenta lub koordynacji wielu agentów.](diagram wyboru architektury agentów)

Przy znanej ścieżce pojedynczy agent z narzędziami wystarczy, jeśli nie ma potrzeby wydzielania odrębnej wiedzy specjalistycznej. Jeśli zadanie wymaga kilku wyraźnie różnych ról, można połączyć je w deterministyczny workflow. Natomiast nieznana ścieżka sama w sobie nie uzasadnia autonomicznej koordynacji: według schematu AWS ma ona sens, gdy zadanie wymaga eksploracji albo wiąże się ze znaczącymi skutkami ubocznymi. W przeciwnym razie pozostaje wariant z jednym agentem.

Warto też policzyć koszt zależności. W ilustracyjnym przykładzie AWS każdy z kolejnych etapów ma niezawodność 95%, a cały łańcuch nie korzysta z ponowień. Dla 10 etapów wynik wynosi około 59,9%, a dla 20 — około 35,8%: 0,95¹⁰ ≈ 59,9% i 0,95²⁰ ≈ 35,8%. To obliczenie pokazuje, dlaczego długi szereg zależnych kroków wymaga uwagi; nie jest pomiarem wdrożonego systemu. Jeśli ścieżka jest stała, limit ponowień i sposób eskalacji można zaprojektować z góry.

Jak ograniczać błędy koordynacji

AWS wskazuje pięć pułapek projektowych i proponuje zabezpieczenia dopasowane do każdej z nich:

  • Agent do wszystkiego gromadzi wiele niezwiązanych narzędzi i ról, przez co trudniej ustalić źródło błędu. Rozdziel zadania na ograniczone role zamiast budować jednego agenta odpowiedzialnego za wszystko.
  • Nieograniczone ponawianie może zużywać kolejne tokeny i mnożyć błędy koordynacji. Ustal twarde limity iteracji i budżetu oraz warunek zatrzymania.
  • Umowy zapisane wyłącznie swobodnym językiem mogą zmienić ostrożną obserwację w pewnik albo polecenie. AWS zaleca przekazywanie danych w typowanych, sprawdzanych schematem strukturach.
  • Przedwczesne dzielenie pracy na agentów dodaje narzut, gdy jeden agent z odpowiednimi narzędziami może przejść przez wszystkie etapy. Najpierw sprawdź, czy zmiana używanego narzędzia wystarczy; podział uzasadniają odrębne kompetencje, dostęp do różnych narzędzi, równoległość i rzeczywista zależność między zadaniami.
  • Działania wobec klienta bez zabezpieczeń mogą doprowadzić do nieprzejrzystych albo niepożądanych skutków. AWS proponuje warstwowe sprawdzenie: kontrolę ograniczeń, walidację danych, reguły biznesowe i akceptację człowieka przed wykonaniem działania.

W pracy zespołowej pomaga również przekazanie konkretnego stanu zamiast samego streszczenia rozmowy: co zostało zrobione, na czym opiera się wynik i co jeszcze wymaga rozstrzygnięcia. To szczególnie ważne, gdy następny agent ma kontynuować zadanie, a nie zaczynać od odtwarzania kontekstu.

Granica kontroli w produkcji

W fabryce AWS zaleca, by agent obserwował proces, analizował sygnały i proponował działania, podczas gdy sterowanie pozostaje deterministyczne. PLC, SCADA i MES — systemy sterowników przemysłowych, nadzoru procesu i zarządzania produkcją — nie powinny oddawać bezpośredniej kontroli modelowi. Przed dopuszczeniem działania AWS wskazuje walidację względem bieżącego stanu systemów operacyjnych technologii (OT) i akceptację dopasowaną do skali ryzyka.

Ta granica ma znaczenie także dla czasu reakcji. AWS zaleca budżetowanie opóźnienia na poziomie p99, czyli dla najwolniejszego jednego procenta obserwacji, oraz przygotowanie deterministycznego rozwiązania zastępczego działającego w czasie krótszym niż sekunda. Wrażliwy czasowo sygnał może być przetwarzany lokalnie, a analiza między zmianami lub zakładami prowadzona w chmurze. Pamięć agenta można z kolei podzielić według zmian: rozpocząć od informacji o zespole i otwartych problemach, utrzymywać kontekst roboczy w trakcie zmiany, a jej koniec podsumować dla kolejnej ekipy.

Co badanie CooperBench mówi o współpracy agentów

W podsumowaniu CooperBench Stanford HAI opisało ponad 650 zadań programistycznych dobranych tak, by mogły powodować konflikty. Zadania obejmowały Python, TypeScript, Go i Rust; agenci mogli edytować kod, uruchamiać lokalne polecenia i komunikować się w czasie rzeczywistym. Według podsumowania Stanford HAI sama komunikacja miała w tych zadaniach niemal zerowy wpływ na wyniki. Opisane problemy obejmowały zignorowane ostrzeżenie o konflikcie scalania i niedokończone zobowiązania.

Wynik dotyczy zadań programistycznych z tego benchmarku. Pokazuje, że kanał wymiany wiadomości nie zastępuje podziału odpowiedzialności ani sprawdzania rezultatów; nie rozstrzyga o skuteczności każdej architektury wieloagentowej ani zastosowania poza programowaniem.