Hera obserwuje układ Didymos–Dimorphos trzema uzupełniającymi się metodami: kamerą monochromatyczną AFC, wielospektralnym instrumentem HyperScout H i kamerą podczerwieni termicznej TIRI. Każda dostarcza innego rodzaju danych o asteroidach. W raporcie opublikowanym 17 listopada 2026 roku Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) opisała pierwsze obserwacje i zapowiedziała prezentację szczegółowych obrazów na 25 listopada. ESA wyjaśnia, co rejestruje każdy instrument.

Przy tych obrazach warto pamiętać o prostym rozróżnieniu: jeden instrument pokazuje powierzchnię, drugi analizuje światło odbite od asteroidy, a trzeci mierzy jej promieniowanie cieplne.

Co Hera obserwuje na Didymosie i Dimorphosie

AFC wykonuje obrazy monochromatyczne używane do nawigacji i badań naukowych. Dla opisywanego obrazu ESA podaje rozdzielczość przestrzenną około 2,7 metra na piksel. HyperScout H rejestruje 25 odcieni od czerwonego światła widzialnego po bliską podczerwień, a uzyskane sygnatury widmowe mogą pomóc w badaniu składu powierzchni. TIRI, dostarczony i obsługiwany przez Japońską Agencję Eksploracji Aerokosmicznej (JAXA), obrazuje w podczerwieni termicznej.

InstrumentTryb obserwacjiCo może pomóc zbadać
Asteroid Framing Camera (AFC)Obrazy monochromatyczne; około 2,7 m na piksel w opisywanym obrazieCechy powierzchni, a także dane przydatne w nawigacji
HyperScout H25 odcieni: od czerwieni światła widzialnego po bliską podczerwieńSygnatury widmowe, które można porównywać z pomiarami meteorytów i minerałów w laboratorium
Thermal Infrared Imager (TIRI)Obrazowanie w podczerwieni termicznejWzory temperatur, które mogą pomóc odróżniać lite, porowate lub spękane skały od luźnego materiału, w tym pyłu

W praktyce te metody odpowiadają na różne pytania. Obraz monochromatyczny pozwala przyjrzeć się rzeźbie terenu, pomiary wielospektralne pomagają analizować światło odbite od powierzchni, a mapa termiczna pokazuje różnice temperatur. Zestawienie takich obserwacji daje badaczom różne wskazówki dotyczące asteroid, ale nie jest jeszcze rozstrzygnięciem ich składu czy struktury.

Jakie szczegóły widać na obrazie Didymosa

ESA opisała na obrazie AFC obszary bogate w głazy i jaśniejsze, mniej nimi usiane rejony. Patrick Michel, główny badacz misji Hera, wskazał też ślady, które mogą przypominać osuwiska w pobliżu centralnego grzbietu Didymosa. To możliwa interpretacja, nie potwierdzone rozpoznanie osuwisk.

Didymos obraca się raz na 2,2 godziny. Michel zasugerował, że szybki obrót może sprzyjać przemieszczaniu się materiału ku równikowi i powstawaniu grzbietu. Także ten mechanizm pozostaje hipotezą.

Dlaczego obraz termiczny pokazuje Dimorphosa

Dimorphos, mniejszy księżyc asteroidy Didymos, jest niemal cały w cieniu na opisywanych obrazach innych niż termiczne; widać jedynie niewielki oświetlony fragment. Obraz TIRI przedstawia go w podczerwieni termicznej na całej rozciągłości. ESA podaje średnicę Didymosa jako 780 metrów, a Dimorphosa jako 151 metrów.

NASA-owska sonda DART uderzyła w Dimorphosa 26 września 2022 roku. Hera bada skutki tego zderzenia dla kształtu, składu i struktury asteroidy. Wcześniej pisaliśmy o zdjęciu strony Didymosa, której nie pokazała kamera DART; obecny raport ESA dotyczy różnych metod obserwacji całego układu.

Kiedy zaplanowano prezentację szczegółowych obrazów

ESA zapowiedziała briefing dotyczący szczegółowych obrazów na 25 listopada 2026 roku w Berlinie lub online. Rejestracja miała zakończyć się 23 listopada, zgodnie z ogłoszeniem ESA o planowanym briefingu.