We blijven games toevoegen aan onze collectie van gecancelde games! Van degenen die de moeite waard zijn om te spelen of op zijn minst om te bekijken. Deze keer is het de beurt aan de Super Nintendo, een van de krachtigste werkpaarden van de grote N. Want je kunt alle games hebben gespeeld die voor een console zijn uitgekomen, maar hoe zit het met degenen die nooit zijn uitgekomen? Hier is de oplossing! Een lijst waarmee je je favorieten kunt kiezen en ze zonder complicaties in een oogwenk kunt emuleren.
Belofte maakt schuld. Na de rapporten over gecancelde NES-games en Sega Genesis, was het de beurt aan de Super Nintendo. Nintendo's 16-bit console is zonder twijfel een van de technologische wonderen van de moderne tijd. Het is waar dat het nooit de verwerkingssnelheid van de Sega Genesis kon evenaren, maar de graphics waren van aanzienlijk betere kwaliteit en het digitale geluid van Sony-fabrikaat was onovertroffen. Niet alle games waren van hetzelfde kaliber, en sommige bleven achter. Hier hebben we degene die naar mijn mening boven de rest uitsteken.
Onthoud dat we bij NeoTeo altijd alles voor je klaarzetten, zodat je het niet al te lastig hebt met lezen, downloaden en spelen. Dus als je het complete pakket met alle ROM's van de hier aanwezige games wilt verkrijgen, hoef je alleen maar hier te klikken. Om ze te spelen heb je een goede emulator nodig; als je er geen kent, is mijn aanbeveling Snes9X, die ik gebruikte om deze lijst samen te stellen. Nu dan! Press Start!
Arcus Spirits (of Arcus Odyssey)
Vier klassieke epische fantasiepersonages om uit te kiezen (strijder, walkirie, boogschutter en tovenaar) en een heel avontuur om te beleven, in een actie-RPG voor één of twee spelers. Het spel is nooit uitgebracht omdat de ontwikkelaar een paar maanden voor de officiële release door Sega werd overgenomen. Alles wijst erop dat het bedrijf het uiteindelijk heeft gearchiveerd, niet tevreden met de kwaliteit of om een juridische reden. Wie weet! Arcus Spirits is best goed, al is het lastig om te schieten omdat het perspectief isometrisch is en dit tot onnodige frustratie kan leiden. Toch compenseert de tweespelermodus dit gebrek en maakt het het spel erg leuk.
Targa (Rendering Ranger R2)
Leuk schietspel in de stijl van Contra met vijanden overal, gedetailleerde omgevingen, verschillende soorten wapens en dat alles, maar met een veel milder moeilijkheidsgraad. De enige problemen die je kunt tegenkomen zijn kleine gaatjes die de plotse dood betekenen en nauwelijks te zien zijn. De besturing is zeer meegaand en het personage beweegt zich behendig heen en weer. Het nieuwe is dat we om de twee levels in een ruimteschip stappen en het spel verandert in een shoot'em up met scheepjes, in de stijl van R-Type. Uitstekend prototype, al is te merken dat er nog werk aan ontbreekt. Veel beter dan Universal Soldier, een ander spel in dezelfde stijl dat nooit is uitgebracht en vrij middelmatig is.
Bobby's World
Het spel van de gelijknamige tekenfilm. Weer een die maar beter gecanceld kon worden, want het was behoorlijk slecht. Het is zo'n springspel met voor de hand liggende en saaie vijanden, dat niets had toegevoegd aan zijn bestaan. Bobby's personage is nogal vervelend om te besturen, hij loopt heel langzaam en springt maar weinig. Hij heeft een snotvriend die als schild dient, maar zelfs dan wordt het niet beter. Alleen uit nieuwsgierigheid.
Fireteam Rogue
Een spel dat een klassieker had kunnen zijn, maar dat onderweg bleef steken. Fireteam Rogue had alles, maar de som van de delen wilde nooit echt sluiten. Dit is de tweede bèta van het spel, en de laatste versie die ooit is uitgebracht. Het werd gebruikt als persmateriaal om aan gespecialiseerde publicaties te tonen, die er ook niet erg door betoverd waren. Toch is het een prototype dat de moeite waard is om te proberen, al was het maar om je voor te stellen wat het had kunnen zijn als het was afgemaakt en gepolijst. Fireteam Rogue is een RPG met een eigen persoonlijkheid, met zijwaarts scrollende levels en intense verkenning. Het speelt zich af 70 miljoen jaar in het verleden en heeft verschillende helden om uit te kiezen, allemaal erg kleurrijk en fors. Als je het een tijdje speelt, zul je zien hoeveel verbeteringen er nog ontbreken, maar het kan je ook genoeg boeien om door te gaan.
Batman - Revenge of the Joker
De gemiste kans van de lijst. Je verwacht meestal niet veel goeds van een bedrijf met de naam Icom Simulations, maar nooit iets zo slecht als dit. Al bij het begin krijgen we het portret van een verouderde Batman voorgeschoteld, zonder charisma en erg afgetakeld. Wat volgt is nog erger: een flauw en generiek platformspel dat de licentie totaal geen eer aandoet. En dat terwijl ze goed materiaal hadden! Sterker nog, geloof het of niet, dit moest de remake worden van het klassieke gelijknamige NES-spel. Maar dat is het allerminst. De levels zijn ontworpen door een amateur, de graphics zijn middelmatig en de actie is saai en frustrerend. Toch is het veel beter dan de Batman van Software Creations, beter bekend als Shitty Batman (kut-Batman), en dat is precies wat het is. Beide spellen zitten in het ROM-pakket, maar ik raad ze alleen maar aan voor sensatiezucht.
Metal Jack
Metal Jack is een zijwaarts scrollend vechtspel in de stijl van Shinobi, maar het bleef mijlenver verwijderd van enig teken van kwaliteit dat het boven de massa had kunnen laten uitsteken. Het heeft drie robotpolitieagenten om uit te kiezen, maar ze zijn allemaal min of meer hetzelfde: moeilijk te bewegen en met een verschrikkelijke responstijd. De vijanden zijn behoorlijk dom, maar omdat de besturing zo slecht is, is het moeilijk om ze kwijt te raken. Een spel met niets waardevols te bieden, maar het is ook niet slechter dan Shitty Batman.
Mr. Tuff
Helaas is een van de beste spellen van de lijst niet compleet, maar het biedt wel een goede ervaring zolang het duurt. In Mr. Tuff spelen we met een slooprobot die de fundamenten van verschillende gebouwen moet breken, terwijl hij vecht tegen iedereen die zich tegen de sloop verzet. De robot heeft een arm met een gigantische bal, die zowel dient om de wezens aan te pakken als om de pilaren te breken die nodig zijn om door het level te komen. De graphics zijn prachtig, de gameplay vloeiend en de besturing perfect. We hebben een gemist die echt goed had kunnen zijn!
Star Fox 2
Veruit het beste spel van de lijst. Star Fox 2 werd eind 1995 geannuleerd vanwege de aanstaande release van de Nintendo 64. Nintendo wilde de zaken niet verwarren zo kort voordat hun volgende console bekend zou worden, en vreesde de vergelijking die het spel zou kunnen krijgen tegenover technisch superieure consoles zoals Saturn en PlayStation. Ze wilden niet dat mensen zouden denken dat hun 3D-technologie niet meer kon, en dat dat de verkoop van de N64 zou schaden. En het is echt jammer, want Star Fox 2 is een geweldig spel. Het is zoals de vorige, maar met veel meer kracht en variatie. Nintendo's SUPER FX-technologie op zijn maximale potentieel. Zo goed is het spel dat een groep fans het de moeite waard vond om het van het Japans naar het Engels te vertalen. Omdat jij, aan de andere kant, waarschijnlijk eerder Engels dan Japans kent, is dat de versie die ik in het ROM-pakket heb opgenomen.
Prime
De strip van Malibu Comics als videospel. Ja, tuurlijk. Bijna niemand kent die van Malibu, dus ik verwijt het je niet. Prime is het verhaal van een jongen die de kracht heeft om in een volwassen superheld te veranderen (Shazam, kuch kuch). De ROM in het pakket is een bèta, en dat is duidelijk te merken. Het is een vrij eenvoudige beat'em up, met wel heel mooie graphics, maar repetitieve en vermoeiende actie. Het gebrek aan originaliteit in het spelontwerp zelf, evenals dat van de vijanden, maakt het een optie om slechts een paar minuten te spelen. Wat jammer!
Iron Commando
Beat'em up in de stijl van Cadillacs & Dinosaurs, maar niet zo gepolijst. Iron Commando heeft twee personages om uit te kiezen (een met een jachtgeweer en een half karateka) en levels met mooie, goed gemaakte 16-bit graphics. De actie is, zoals te verwachten bij een prototype, niet zo goed als we zouden willen, maar het had veel erger gekund. Het heeft een aparte knop om dingen van de grond op te pakken en hoewel dat een goed idee is, om dingen niet op te pakken wanneer we willen slaan, is het er behoorlijk aan wennen. Toch is het een aardig spel dat, als het was uitgebracht, zich nergens voor had hoeven schamen.
Shadowhawk
Meer superheldenspellen! En dat is omdat in de jaren 90 de strips een heropleving kenden en er superhelden overal waren. Deze is, in tegenstelling tot de vorige, behoorlijk goed. We spelen met een vrij behendige held die, in de stijl van Batman, een haak met touw heeft om gebouwen te beklimmen en een boemerang om vijanden aan te pakken. Shadowhawk is ook een geweldige vechter en kan allerlei klappen uitdelen. De eindbazen zijn in de stijl van Street Fighter 2, in één-op-één gevechten met zijwaarts scrollen. Een juweeltje, ook al is het een bèta.
The Shadow
Meer straatvechtspellen! En een vrij middelmatige, gebaseerd op The Shadow. Dat wil zeggen, een min of meer gewone maar slimme man, die goed kan vechten en zich in de schaduwen kan verbergen. Het spel is hypergeneriek en zit vol allerlei glitches, maar fans van het personage kunnen er wel wat in vinden. Voor de rest is Iron Commando veel beter.
Steven Seagal is The Final Option
Het B-moment van het rapport! Bah, welke B-klasse? Z-klasse! Want dankzij de technologie van het uitknippen van foto's en de illusie van beweging die ontstaat wanneer ze op de juiste manier worden opgestapeld, hebben we deze weerzinwekkende cultwerk onder ons, met Steven Seagal die zijn kenmerkende stoten uitdeelt en volledig onder onze controle. Je hoeft dit pseudo-straatvechtspel maar even te spelen om te begrijpen waarom het nooit het licht zag. Het is allerslechtst. De besturing is zeer stug, de actie zit muurvast en het perspectief klopt noch met de sprites van de personages, noch met de natuurwetten van het universum. Toch is het dit soort rommelspel dat de moeite waard is om te ervaren. Het bevat een Steven Seagal die veel dunner is dan de huidige, met graphics in de stijl van Mortal Kombat en een scenario dat rechtstreeks uit een van zijn meest klassieke (en slechte) films lijkt te komen. Steven Seagal is de definitieve keuze!
