Als je van dichtbij de 'behoeften' bestudeert die sommige van onze bewoners hebben, zul je zeker een vrij duidelijk patroon opmerken. Vlees, bloed, botten, ruimte om nesten en kolonies te maken. Het menselijk lichaam zit vol hulpbronnen... maar we zijn meer dan dat, vind je niet? Velen in de Stichting volgen het spirituele pad en spreken over de ziel of de psyche, een 'levensadem' voorbij het fysieke. En dan zijn er degenen die denken dat we slechts elektrische impulsen zijn, een brein gekoppeld aan een lange keten van zenuwen. Het probleem is... dat er hier dingen zijn die dat ook willen.
Zou je het van dichterbij willen zien...? Geen probleem, het team voedt het regelmatig en het wordt daarna gedweeër. Een vers koeienbrein per week, niet meer en niet minder. Uiteraard moeten al wie daar binnengaat beschermd zijn, hoewel het niet de meest complexe bevatting is die we hebben gedaan. De tank bevat een zoutoplossing. Niets bijzonders, maar door zijn reacties kunnen we berekenen dat het zich... comfortabeler voelt zo.
Je ogen bedriegen je niet. SCP-1027 is een volledig centraal zenuwstelsel, sterk gelijkend op dat van een mens die... buiten het lichaam leeft. Al zijn neurale structuren vertonen bewegingsvermogen, en zijn sensorische systeem lijkt zonder problemen te functioneren. Ogen, cochlea's... het klinkt vreemd om te zeggen dat het kan zien en horen zoals ieder van ons, maar we hebben geen redenen om het tegendeel te geloven.
https://www.youtube.com/embed/lMmmNCrBwewHet belangrijkste verschil met een mens zit in zijn gliacellen. Het omhulsel van de cellen van SCP-1027 is 300 procent dikker, en de gliale bekleding strekt zich uit over de volledige lengte van de cellen. Die combinatie is wat het in staat stelt buiten een lichaam te leven, maar zoals je je kunt voorstellen, vertelt dat niet het hele verhaal. Hoe is het hier gekomen? Wat wil het? Waarom hersenen?
Ik kan je niet helpen met de eerste vraag, maar SCP-1027 'voedt' zich met neurotransmitters die aanwezig zijn in de hersenen van zoogdieren. Het proces lijkt... op osmose, maar we hebben het niet precies kunnen vaststellen. We weten alleen dat de gliacellen bepaalde componenten extraheren en absorberen. Sterker nog, ik ben er niet eens zeker van dat het correct is om het 'voeden' te noemen. SCP-1027 heeft weken overleefd zonder toegang tot die chemicaliën. Meer dan een biologische noodzaak om te overleven, suggereert de extractie... iets anders. Een verslaving misschien? Genot?
Eén ding is zeker: wanneer het een levende prooi in de buurt heeft, kan het zich niet stoppen. SCP-1027 zal zich met het zenuwstelsel versmelten zodra het de kans krijgt, neurotransmitters aftappend tot het dood is. Het meest verontrustende is dat zijn gedrag verandert wanneer het slachtoffer menselijk is. Het maakt niet uit of het levend is of recentelijk overleden, een deel van SCP-1027 dringt het brein binnen via de gehoorgang, tot het de hersenvliezen doorboort.
Zodra dat lukt, gebruikt SCP-1027 zijn neurale ganglia om een gemodificeerde verbinding vergelijkbaar met dopamine rechtstreeks in het geïnfecteerde brein te injecteren, samen met een lichte elektrische impuls. In meer dan 90 procent van de gevallen begint het zenuwstelsel van het slachtoffer te transformeren in een nieuwe instantie van SCP-1027. De scheiding van het lichaam wordt voltooid met een snellere ontbinding dan normaal. Kortom, de nieuwe SCP-1027 rot het lichaam van binnenuit.
De knappe koppen hier beweren dat de extra instanties van SCP-1027 geen herinneringen hebben aan vóór de transformatie, en dat hun intelligentie vergelijkbaar is met die van een primaat, maar persoonlijk heb ik mijn twijfels. Natuurlijk... de meningen zijn hier altijd verdeeld. Houden we de bevatting in stand, of moeten we deze wezens vernietigen als er een mogelijkheid bestaat? Ik zou graag je mening horen... wanneer je terugkomt voor meer.
