Je hebt je vast wel eens afgevraagd: wat is het ergste monster dat de Stichting bewaart? Sommige exemplaren zijn ronduit verontrustend, of ze nu genieten van het kwaad dat ze doen of omdat we ze niet kunnen begrijpen. Maar vergeet nooit: het ergste monster is dat wat je in je draagt. Alles wat je hebt gezegd, alles wat je hebt gedaan. Je denkt dat je dat gif onder slot en grendel hebt, en dat geeft je een veilig gevoel. Maar wat als je iets vindt met de juiste sleutel om het open te maken?
Bij de eerste blik lijkt het niet bedreigend. Niets meer dan een oud Romeins bronzen buste met een mooie patina. Het onderzoeksteam kon het niet eens worden of het een vrouw is of een man met vrouwelijke trekken. Het is ook niet moeilijk om het in een museum te zien, maar nu we de effecten kennen, zouden de gevolgen verwoestend zijn. Het laatste dat dat buste nodig heeft, is in het openbaar staan of een publiek hebben.
De Stichting zorgde ervoor dat het buste zich 'thuis' voelt. Dat betekent dat zijn insluitingsruimte is ingericht volgens oude Romeinse patronen. Vraag me niet waarom, het buste kan niet praten of bewegen, maar iedereen die er dichtbij werkte, dringt erop aan dat het die stijl prefereert. Als het aan mij lag, zou het bedekt of in een doos opgesloten zijn. Men herhaalde me tot vervelens toe dat dat de zaken veel ingewikkelder zou maken.
Het echte probleem begint wanneer je in zijn ogen kijkt. Er is iets met die zilverachtige glans dat niet klopt. En dan komen de herinneringen boven. Kleine herinneringen, details die je schaamte, schuld doen voelen. Niets te serieus in het begin... maar het effect houdt aan als je in het gezichtsveld van het buste blijft, en als je opnieuw in de ogen kijkt, is het nog erger. Zoals je je kunt voorstellen, aarzelde de Stichting niet om de grenzen te testen met enkele klasse D...
De herinneringen worden intenser, pijnlijker. Het is alsof ze die momenten opnieuw beleven. Met slechts dertig minuten blootstelling veranderen de herinneringen in hallucinaties. De slachtoffers verliezen het vermogen om heden van verleden te onderscheiden, en de echte wereld van hun verbeelding. We hebben ook persoonlijkheidsregressies gezien, ze gaan terug naar het moment van de herinnering. Sommigen werden weer kind... en kwamen nooit terug.
Elk slachtoffer dat 60 minuten of langer aan het buste wordt blootgesteld, zal gevangen blijven in zijn hallucinaties. Het is een bijna katatonische toestand, onmogelijk te doorbreken. Ze reageren niet op externe prikkels, en zonder intraveneuze voeding zouden ze verhongeren. Het enige dat uit hen komt is een gemurmel, een zwakke verbale weerspiegeling van hun tot pulp gemaakte geest.
Bij kortere blootstellingen of relatief minder ernstige herinnerde gebeurtenissen proberen de getroffenen de situatie vaak te 'herstellen'. Sterker nog, de betrokken leden hebben meer eenheid op het werk getoond en proberen hun schuld te compenseren met positieve acties. Maar dat zijn uitzonderingen op de regel. De meesten raken in een diepe depressie, zelfverwonding verschijnt... en ze plegen zelfmoord.
De rest van de details staat in het dossier, aanduiding SCP-146. Al je schaamte, al je schuld, blootgesteld, versterkt. Vraag jezelf voordat je verdergaat af of je er klaar voor bent. CLASSIFICATIE: EUCLID
