Sommige landen smelten, andere bevriezen, de plant groeit niet, de stad overstroomt. Klimaatverandering is een wezen met vele gezichten, maar kooldioxide is zijn sterkste 'persoonlijkheid'. Het Akkoord van Parijs heeft als doel de uitstoot te verminderen, maar we moeten die ook nauwkeurig meten, en zo komen we bij een studie die de uitstoot en verminderingen in meer dan honderd landen heeft geschat, met behulp van gegevens van de NASA-missie Orbiting Carbon Observatory-2 van NASA.
Het Akkoord van Parijs verwijst in Artikel 14 naar een 'wereldwijde inventaris' of 'wereldwijde balans' die de algemene implementatie en de collectieve vooruitgang van de ondertekenende landen evalueert. Dat artikel bepaalde dat 2023 het jaar zou zijn van de eerste balans, tijdens de COP28-conferentie die op 30 november in Dubai gepland staat.
Maar het is onmogelijk om een evaluatie te maken zonder nauwkeurige informatie, en gelukkig zijn er missies zoals Orbiting Carbon Observatory-2 (OCO-2) van NASA. Dankzij de metingen van kooldioxideconcentraties tussen 2015 en 2020 diende OCO-2 als basis voor een studie waar meer dan 60 onderzoekers aan deelnamen, die de uitstoot en verminderingen van honderd landen schatte.
De beelden van CO2-uitstoot en -opslag
De eerste video toont de emissies uit fossiele brandstoffen tussen 2015 en 2020. Het zal niemand verbazen dat de Verenigde Staten en China de grootste uitstoters zijn, maar ook India en Rusland zijn duidelijk zichtbaar op de kaart.
De tweede video toont de hoeveelheid koolstof die is opgeslagen in bossen en andere organische materie. Ontbossing is een van de belangrijkste factoren in deze grafiek, met Brazilië en Indonesië aan de leiding.
Beperkingen en het belang van meten
De studie biedt een nieuw perspectief door emissies uit fossiele brandstoffen en de 'voorraad' koolstof in verschillende ecosystemen te volgen. De auteurs erkennen echter ook beperkingen vanwege het gebrek aan gegevens over bepaalde activiteiten, zoals houtkap.
In werkelijkheid maakt het de atmosfeer niet uit waar de kooldioxide-uitstoot vandaan komt. Zoals Noel Cressie, professor aan de Universiteit van Wollongong in Australië en een van de auteurs van de studie, uitlegt: het maakt niet uit of we praten over ontbossing van de Amazone of branden in de Canadese Arctis, al deze processen verhogen de CO2-concentratie en versnellen de klimaatverandering. Het monitoren van deze veranderingen is en blijft essentieel om in de toekomst effectiever beleid te voeren.
Officiële aankondiging: Klik hier
Toegang tot de studie: Klik hier
