Eind jaren 80 en begin jaren 90 waren geluidskaarten allesbehalve gebruikelijk; integendeel. De investering was destijds vergelijkbaar met wat je vandaag betaalt voor een dedicated videokaart, maar het was de moeite waard om de hoge prijs te betalen om afscheid te nemen van de verschrikkelijke interne luidspreker. Sterker nog, de hardware van geluidskaarten, en vooral de Yamaha YM3812, werd zo populair dat sommige fabrikanten rechtstreeks toetsenborden op de markt brachten die we nu “Sound Blaster-toetsenborden” kunnen noemen.
Eerst waren er de AdLib-kaarten. Daarna maakte de markt plaats voor de Sound Blaster-kaarten van Creative. Gebruikers begonnen te genieten van glorieuze onafhankelijke kanalen met geluiden die voorheen onmogelijk op een computer af te spelen waren, en de softwarecompatibiliteit liet niet lang op zich wachten. De “tirannie van de interne luidspreker” was gevallen.
Vandaag de dag gebruikt de overgrote meerderheid van de computers een geïntegreerde geluidsoplossing, terwijl dedicated kaarten worden toegepast voor gespecialiseerde taken die verder gaan dan de basale ondersteuning. Maar de hardware in de eerste geluidskaarten was niet uitsluitend voor computers bedoeld. Dezelfde technologie bereikte verschillende modellen toetsenborden, die we in zekere zin “Sound Blaster-toetsenborden” kunnen noemen (zonder de tussenkomst van Creative, uiteraard).
Sound Blaster-toetsenborden
In wezen draaide deze hele beweging om de Yamaha YM3812. Negen programmeerbare kanalen, met de mogelijkheid om er drie af te staan om een “percussiemodus” te activeren die nog flexibeler was. Zoals te verwachten was, was Yamaha het bedrijf dat de mogelijkheden van de YM3812 het beste benutte en tussen 1986 en 1994 verschillende modellen met 49 en 61 toetsen op de markt bracht.
De meest geavanceerde modellen hadden schuifregelaars om functies als golfvorm, spectrum en modulatie aan te passen. Sommige van deze toetsenborden werden gepresenteerd als “leermodellen” of direct “kindermodellen”, waardoor ze vandaag de dag geen al te hoge prijs hebben, aangenomen dat we er een kunnen vinden.
Het merkwaardigste, en tegelijkertijd meest voor de hand liggende feit is dat al deze toetsenborden exact hetzelfde geluid hadden, en wat Yamaha deed was chips parallel toevoegen om elementen zoals PCM-ondersteuning toe te voegen. Uiteindelijk ontving de markt nog goedkopere varianten, waaronder de YM2413, die in wezen de golf-, spectrum- en modulatieregelaars reduceert tot één kanaal, terwijl de rest die parameters “volgt”.
Kortom: als je iemand tegenkomt die een redelijke prijs vraagt voor een Yamaha-toetsenbord, bekijk dan de videobeschrijving. Het zou een klein historisch audiojuweel kunnen zijn dat nog ontdekt moet worden.
Bron:Bron:
