Het verhaal van de Doves Press is werkelijk fascinerend. De pers bestond amper zestien jaar, maar werd een complete benchmark en droeg enorm bij aan de Arts and Crafts-beweging. De ware "koningin" van de drukkerij was haar eigen lettertype, Doves Type, dat in opdracht werd gemaakt door de oprichter, Thomas James Cobden-Sanderson. Na een bitter geschil over rechten met zijn belangrijkste zakenpartner besloot Cobden-Sanderson echter dat niemand het ooit nog zou gebruiken, en hij zette zijn wil op een heel bijzondere manier door: hij gooide alle stuks in de rivier…
Volgens de beschikbare informatie richtte Thomas James Cobden-Sanderson in 1900 de Doves Press op, en Emery Walker (fotograaf en drukkerijprofessional) voegde zich als vennoot bij het bedrijf. Zeven jaar eerder had Cobden-Sanderson zijn eigen boekbindatelier opgericht, Doves Bindery, dus hij bond ook alles in wat hij samen met Walker drukte.
Die dynamiek was echter niet voldoende, en ze besloten allebei een lettertype (of "letter") te laten ontwerpen, geïnspireerd op de Venetiaanse renaissance. Het resultaat was Doves Type, een verfijnde creatie die slechts in één grootte van 16 punten bestond. De zogenaamde Doves Bijbel in vijf delen werd door velen beschouwd als hun magnum opus, en de afbeeldingen die op het web rondzwerven bevestigen dat… maar al die schoonheid eindigde in de diepten van de Theems.
(N. van de red.: Automatische ondertitels in het Engels, maar goed te volgen)
Doves Type: de woede van de schepper en de "redding" door fans
Tussen 1906 en 1908 (er is een verschil van twee jaar, afhankelijk van de bron) liep de samenwerking tussen Cobden-Sanderson en Walker volledig op de klippen. Walker was blijkbaar professioneel en pragmatisch, terwijl Cobden-Sanderson perfectionistisch en obsessief was, en elk proefdruk uit zijn drukkerij controleerde. Het conflict kwam in 1909 in de juridische fase, waarbij beide mannen de rechten op het gebruik van Doves Type betwistten. De daaropvolgende overeenkomst bepaalde dat die rechten na het overlijden van Cobden-Sanderson zouden worden overgedragen aan Emery Walker, die zonder Walker kon blijven drukken tot 1916, het jaar waarin Doves Press sloot.
Maar voordat hij dat toestond, besloot Cobden-Sanderson alle elementen die nodig waren om Doves Type te reproduceren in de rivier de Theems te gooien. "Toegewijd", volgens zijn eigen woorden. Robert Green, waarschijnlijk een van de belangrijkste enthousiastelingen van dit lettertype, berekende dat het hele lettertype een ton materiaal vertegenwoordigde, dus Cobden-Sanderson, op dat moment 75 jaar oud, moet meer dan 150 reizen hebben gemaakt om zich ervan te ontdoen.
Door de persoonlijke dagboeken en andere historische documenten te bestuderen, kon Green de ongeveer juiste locatie identificeren die Cobden-Sanderson koos. In oktober 2014 kon hij in een bezoek van slechts twintig minuten drie van de loden letters terugvinden, en na toestemming van de autoriteiten van de haven van Londen steeg het aantal tot 151… op een totaal van 500.000. De herontdekking van Doves Type maakte het mogelijk om de bestaande digitale klonen te verfijnen, en werd een zeer interessante "schattenjacht" voor lokale specialisten.
Bronnen: Holly Black via ArtNet, TypeSpec
