Een paar maanden geleden zagen we de opstart van een batterijlader die teruggaat tot 1931, en ondanks de jaren werkte die verrassend goed. Maar wat als je een vergelijkbare lader stof ziet liggen in een hoekje? Hoe basischer de lader, hoe eenvoudiger de restauratie zou moeten zijn. Dat brengt ons terug naar het kanaal van Odd Tinkering, die een lader uit 1970 ontving die dringend aan een restauratie toe was.
Over het algemeen heeft een batterijlader alleen een transformator, een gelijkrichter en een goede combinatie van kabels en klemmen nodig om niet in vlammen op te gaan. Als we er even over nadenken, is zelfs de zekering optioneel... maar niemand bij zijn volle verstand zou laders zonder enige vorm van bescherming moeten gebruiken.
De lader die Odd Tinkering ontving voor restauratie is zo basaal als maar kan. Hij heeft niet eens een aan/uit-schakelaar, en de enige knoppen zijn voor spanning en stroomsterkte. Toch is dat ontwerp tegenwoordig juist een voordeel. Veel 'slimme' laders benadelen de gebruiker met hun 'intelligentie', terwijl de accu eigenlijk gewoon een goede schok nodig heeft:
Restauratie van een lader uit 1970
Odd Tinkering schat dat de lader in de jaren '70 is gemaakt, en waarschijnlijk Brits is (vanwege het type stekker en de 'British Made' op de ampèremeter). Het openen van de lader is een kwestie van alle klinknagels verwijderen met een boormachine, en het eerste dat opvalt aan de binnenkant is de seleniumgelijkrichter door zijn felle blauwe kleur. Een andere ontdekking was dat de lader niet geaard was.
Het meest bevredigende deel van het proces is wanneer hij de roest en oude verf met een laser schoonmaakt. De kosten zijn nog steeds onbetaalbaar voor de meeste gebruikers... maar ontsnappen aan het zandstralen en de eindeloze uren schuren is een zeer verleidelijk doel. Bij het verven koos Odd Tinkering ervoor om een laag rode 'primer' aan te brengen en maakte het werk daarna af met een roller. Wat de ampèremeter betreft: de oude verchroomde delen laten zich meestal makkelijk polijsten, en het glas was alleen maar vuil.
De selectoren zijn niets meer dan metalen bruggen die door plastic worden beschermd, maar Odd Tinkering heeft ze herbouwd zodat ze niet smelten zoals de originelen. Een nieuwe zekering, moderne kabels, de vervanging van de stekker door een Europese variant en een flinke dosis klinknagels ronden het project af. Persoonlijk zou ik de mogelijkheid hebben onderzocht om die seleniumgelijkrichter te vervangen door een modernere optie, maar hij werkt perfect en ziet er geweldig uit.
