Onze lezers herinneren zich misschien nog een Commodore 64 die uit de elementen werd gered. Dat was een project van Adrian op het YouTube-kanaal Adrian's Digital Basement, en onlangs is hij weer aan de slag gegaan, dit keer met een Commodore Amiga 500.
Zijn uiterlijk lijkt in eerste instantie niet zo slecht, maar de gecorrodeerde en door oxidatie aan elkaar gesmolten connectoren beloven een ware lovecraftiaanse horror aan de binnenkant...
De Commodore Amiga 500 werd afgelopen april 36 jaar oud. Voor veel vrienden en collega's in Europa was dat hun eerste thuiscomputer, en ze hebben een groot deel van wat ze weten geleerd dankzij de omgeving en de mogelijkheden ervan.
Met vijf miljoen verkochte exemplaren bereikte de Amiga 500 een grote populariteit, vooral als het om gamen ging: de graphics en het geluid waren superieur aan de directe concurrenten in die tijd. De fancommunity is nog steeds zo groot dat we tegenwoordig geavanceerde projecten vinden zoals emulators en PCB-reproducties, maar niemand ontkent dat er steeds minder apparaten in omloop zijn, en het redden ervan is een prioriteit. Zo kwamen we bij het kanaal van Adrian's Digital Basement, die besloot een Amiga 500 in een... rampzalige staat te repareren.
Een Amiga 500 in een graf van oxidatie. Zal hij overleven?
Stel je oxidatie zo diep voor dat het onmogelijk is om de RCA-connectoren zonder hulp te verwijderen. In die staat arriveerde de Amiga 500 bij Adrian. Een overdosis WD-40 op de connectoren was essentieel om ze los te krijgen, maar toen hij eenmaal "binnenkwam", vond hij de horror van de elektromagnetische afscherming, die eigenlijk in stukken eruit kwam.
Een ander probleem (hoe ongelooflijk het ook klinkt) is dat veel chips in de Amiga 500 gebruikmaken van voetjes die meestal worden opgevreten door corrosie. Adrian verwijderde de tweede afscherming van de PCB, en die over de geheugenuitbreiding (met de batterij nog intact, wonder boven wonder gered), strooide oxide-stof overal rond. Hij bereidde ook vervangende poorten voor voor de aansluitingen, maar de chips vergden een groot deel van zijn aandacht.
De video duurt bijna een uur, maar de eerste resultaten lieten niet lang op zich wachten. De Amiga 500 toont zijn foutcodes met verschillende kleuren op het scherm, maar de constante paarse kleur dwong Adrian om zijn oscilloscoop te gebruiken voor een nauwkeurige diagnose. De tweede helft van de video is zeker technischer, bevat meerdere chipwissels en het gebruik van een andere Amiga 500 om toestanden te vergelijken.
Er zijn ook enkele fouten (de diagnose-chips werken niet zonder aanpassingen), maar uiteindelijk had hij alleen een goede reiniging van de chips en de voetjes nodig, samen met twee condensatoren. Vanuit een bepaald oogpunt dient de video als een bewijs van de weerbaarheid van de "oude elektronica", en als iemand thuis een van deze computers heeft, is de kans groot dat hij alleen wat liefde nodig heeft om weer te werken.
