Ondanks zijn destructieve neigingen (en daarmee bedoel ik dat het om talloze redenen niet meer werkt), heeft technologie ons in staat gesteld om kleine en merkwaardige tijdcapsules te bewaren. Eerder hebben we de ervaring gezien van koffie bestellen bij Starbucks in 1993, en vandaag keren we terug naar datzelfde jaar om de stad New York te verkennen, in een high-definition demo ontwikkeld voor het oude D-VHS-formaat van JVC...
De geschiedenis vertelt ons dat D-VHS een formaat was voor digitale bandopname, ontwikkeld en op de markt gebracht door JVC in december 1997. D-VHS ontstond als een "laatste optimalisatie" of "definitieve versie" van VHS, op zo'n niveau dat de standaard opnamemodus (14.1 Mbit/s) een kwaliteit bood die superieur was aan die van de gemiddelde dvd. D-VHS bereikte westerse landen en stond in de Verenigde Staten bekend als D-Theater, maar had nooit de flexibiliteit van de originele VHS vanwege de kopieerbeveiliging.
Met andere woorden, D-Theater-films konden niet worden afgespeeld op apparatuur zonder certificering (om nog maar te zwijgen over details als audiocompatibiliteit), en de D-Theater-compatibele oplossingen van JVC kostten tussen de 1.500 en 2.000 dollar (prijzen uit 2002). Als je meer wilt weten over het D-VHS- en D-Theater-formaat, Techmoan publiceerde in april 2016 een uitstekende video, maar waar we het vandaag over hebben is een van de officiële D-VHS-demo's die hij op YouTube deelde, "New York City in 1993".
New York, 1993... in hoge definitie
Kort gezegd hadden distributeurs in de Verenigde Staten een soort demo nodig om het publiek de HD-kwaliteiten van D-VHS/D-Theater te laten zien, en JVC besloot materiaal te hergebruiken dat bedoeld was voor het Hi-Vision/MUSE-televisiesysteem. De beschrijving van de video legt uit dat het om 1993 gaat dankzij details zoals de aanwezigheid van het stuk Paper Moon in het theater (de beschikbare informatie geeft tussen september en oktober 1993 aan) en de promotie van de cd Levi’s Radio 501 Volume One op het JVC-logo (uiteraard).
Wat de rest betreft... de kapsels, de schoudervullingen, de Twin Towers, de gele taxi’s. Geen mobieltjes, geen wifi, geen Uber. Ik kan me voorstellen dat de compressie van YouTube geen recht doet aan de opname, maar ik raad toch aan om hem op 1080p60 te zetten en op volledig scherm te genieten. Natuurlijk mogen we JVC bedanken, die besloot om deze kopie op YouTube niet te bombarderen met de woede van duizend zonnen.
