LSD: van verboden stof tot onderzoeksobject
De dieethylamide van lyserginezuur, beter bekend onder de afkorting LSD, wordt wereldwijd nog steeds als een “verboden” stof geclassificeerd. Toch zijn er de laatste tijd vorderingen gemaakt met de autorisatie van studies die het potentieel ervan kunnen evalueren, na tientallen jaren van afwijzing. Onderzoekers van het Imperial College London publiceerden recentelijk beelden van het effect van LSD op onze hersenen, in een poging om de werking ervan beter te begrijpen.
De geschiedenis van LSD
De geschiedenis vertelt ons dat de creatie van LSD teruggaat tot 1938, toen de Zwitserse chemicus Albert Hofmann de stof voor het eerst synthetiseerde uit ergotamine. In de daaropvolgende jaren werden de psychedelische eigenschappen bekend, en verscheen het zelfs legaal op de farmaceutische markt onder de naam Delysid. Maar het nam een drastische wending in de jaren ’50 en ’60. Het MKUltra-project van de CIA autoriseerde in wezen het gebruik ervan op mensen zonder de juiste toestemming. Zodra LSD echter in handen viel van degenen die de zogenaamde “tegencultuur” van de jaren ’60 vertegenwoordigden, verklaarden de toenmalige regeringen het tot “Schedule 1”, waarmee het effectief illegaal werd. De wetenschapswereld moest vier decennia wachten voordat de mogelijkheid van een nieuwe studie over LSD zich opende, zij het met strenge beperkingen. Bij het Imperial College London kregen ze pas toestemming nadat ze hadden gegarandeerd dat LSD niet als “therapeutisch geneesmiddel” zou worden toegediend, en zelfs dan moesten ze negen maanden strijden tegen het bureaucratische proces en een crowdfundingcampagne opzetten om geld in te zamelen.
Hersenscans onthullen de effecten
De studie was gericht op het visualiseren van de hersenactiviteit onder invloed van LSD. De “trip” van de twintig vrijwilligers (die eerdere ervaringen met psychedelische drugs hadden) duurde relatief lang, acht uur om precies te zijn, en ze kregen hun dosis via een injectie. Het eerste wat werd gedetecteerd was een opmerkelijke toename in de communicatie tussen verschillende hersengebieden (zelfs wanneer ze dat normaal niet doen), en vooral de interactie van de visuele cortex met die gebieden springt in het oog, wat gedeeltelijk de hele keten van hallucinaties geassocieerd met LSD verklaart. Aan de andere kant vertoonden de neurale netwerken een verminderde bloedstroom en een verlies van synchronisatie in hun activiteit, wat in verband wordt gebracht met de “ego-ontbinding”.
De relatie tussen LSD en muziek
Een ander aspect om te noemen is de relatie tussen LSD en muziek. De communicatie tussen de parahippocampus (opslag van herinneringen) en de visuele cortex vermindert wanneer iemand LSD neemt, maar als tegelijkertijd naar muziek wordt geluisterd, neemt de hoeveelheid informatie die van de parahippocampus naar de cortex gaat daadwerkelijk toe, een gegeven dat wordt geassocieerd met de toename van levendige beelden en herinneringen met gesloten ogen.
Vooruitzichten: van creativiteit tot therapie
De volgende stap zal zijn om de effecten van LSD op creativiteit te bestuderen, en in de toekomst hopen de onderzoekers eindelijk de mogelijkheid te hebben om LSD als therapeutisch middel te evalueren, gericht op de behandeling van verschillende aandoeningen, waaronder angst, depressie, posttraumatische stressstoornis, chronische hoofdpijn en zelfs alcoholisme.
