Google beschrijft Mirror Dimension als een nagebootste webomgeving voor het testen van Chrome-agenten die websites gebruiken. De browser draait in een geïsoleerde sandbox en bezoekt gesimuleerde sites via een lokale proxy, zodat tests niet op het openbare web plaatsvinden. Tegelijk moeten vertrouwde URL’s en realistische pagina’s voorkomen dat een agent zijn gedrag aanpast omdat hij merkt dat hij wordt getest. Google licht de opzet toe in een technische uitleg.

Dat zijn twee verschillende doelen: de afscherming beperkt externe effecten en maakt herhaalbare tests mogelijk; realistische pagina’s moeten de evaluatie minder kunstmatig laten aanvoelen. Die combinatie verklaart het ontwerp van Mirror Dimension.

Een bruikbare agenttest moet de buitenwereld afschermen én voor de agent op gewone webnavigatie lijken.

Hoe leiden vertrouwde URL’s naar nagebootste websites?

Een browservenster met het YouTube-adres en een rode waarschuwing dat de verbinding niet privé is.

Headless Chrome — een browser zonder zichtbaar venster — draait volgens Google in een geïsoleerde gVisor-sandbox. Een lokale proxy vangt de verzoeken op en stuurt ze naar nagebootste sites in plaats van naar externe DNS-servers of het openbare internet. Daardoor kan een agent vertrouwde webadressen volgen terwijl de pagina’s uit de testomgeving komen.

Voor beveiligde verbindingen gebruikt de proxy TLS-certificaten die zijn gekoppeld aan een aangepaste rootcertificaatautoriteit. Die autoriteit is geïnstalleerd in de gecontroleerde sandbox, zodat Chrome de onderschepte verbindingen kan valideren. Een certificaatwaarschuwing maakt zichtbaar waarom die vertrouwensketen ertoe doet.

Hoe ontstaan de testwebsites?

Een mens bepaalt eerst de hoofdlijnen van een gebruikersreis. Daarna werken verschillende agentrollen aan de nagebootste website: onderzoeksagenten stellen de specificaties op, bouwagenten maken de site met HTML, CSS en JavaScript, en beoordelingsagenten controleren onder meer toegankelijkheidsstructuur, formuliercontroles, JavaScript-fouten en de indeling op verschillende schermformaten.

Chrome DevTools for Agents geeft die subagenten middelen om de opgebouwde pagina’s te bekijken en ermee te werken: ze kunnen klikken, typen en navigeren. Google beschrijft duizenden gesimuleerde websites, geïnspireerd op alledaagse webtaken zoals dienstmarktplaatsen, webwinkelbetalingen en sociale feeds. Elke testreis begint volgens Google met een schone basis, zodat handelingen uit een eerdere ronde niet in de volgende doorwerken.

Hoe test Google indirecte promptinjectie?

Bij indirecte promptinjectie probeert een aanvaller een agent te beïnvloeden via inhoud die de agent tijdens het browsen tegenkomt. Google beschrijft tests met schadelijke inhoud in afbeeldingen en tekst, in toegankelijkheidslabels zoals ARIA en in antwoorden van WebMCP-tools.

De identificatie van een testpayload gaat volgens Google mee in aangepaste HTTP-headers. De sandbox filtert die headers voordat de aangepaste pagina wordt aangeboden, zodat de testinformatie niet in het zichtbare webadres staat. Dat sluit aan op het doel om pagina’s normaal te laten ogen terwijl onderzoekers uiteenlopende aanvalssituaties kunnen testen.

Google rapporteert meer dan 1.000 testkandidaten per beveiligingsengineer per dag en zegt dat de pijplijn daarmee ruim dertig keer het opgegeven handmatige tempo haalt. Die aantallen beschrijven de productie van testkandidaten; het zijn geen aantallen geslaagde aanvallen of gemeten veiligheidsresultaten. De beschreven focus ligt op browseragenten die binnen afgebakende webfuncties en toolaanroepen werken. Google noemt testen van algemene codeeragenten als mogelijke uitbreiding.