3D-printers hebben de DIY-wereld volledig gerevolutioneerd en veel regels herschreven op het gebied van het genereren van prototypen en het vervaardigen van reserveonderdelen, maar ze hebben ook nog een andere 'vaardigheid': vragen beantwoorden die niemand stelt. Zo kwamen we terecht bij het kanaal van Emily the Engineer, die besloot om een toilet in 3D te printen en het uit te testen… tot op zekere hoogte.
De 3D-printer is een van de vele onderwerpen die ik nog moet leren. Mijn problemen beperken zich tot kosten, ruimte, stof en een kat met moorddadige instincten, maar lokale diensten hebben me geholpen om specifieke projecten op te lossen. Nu moet ik toegeven dat ik niet lang de controle zou kunnen behouden. De verleiding om elke uitdaging puur met 3D-printen aan te gaan is enorm, en ik weet dat ik niet alleen sta in die waanzin. Sterker nog, Emily the Engineer belichaamt dat perfect met haar nieuwste project: een toilet in 3D geprint. Gewoon omdat het kan.
De uitdaging: een toilet in 3D printen
Het begon allemaal met het ontwikkelen van het model in OnShape (de gratis modus is uitstekend voor beginners) en het printen van een miniatuurmodel. Emily ontdekte al snel dat het gebrek aan dichtheid van de onderdelen een hoofdpijn zou worden. Alsof dat nog niet genoeg was, is het onmogelijk om een volledig toilet te printen met commerciële apparatuur. De sleutel is om het ontwerp in meerdere onderdelen te verdelen (sommige duurden meer dan drie dagen), met een combinatie van dikkere wanden, veel lijm en een soldeerbout om de lastige delen af te dichten.
En vergeet niet dat de 3D-print een behoorlijke dosis geluk vereist, omdat sommige prints zelfs onder 'optimale' omstandigheden mislukken. Na een paar emotionele crises wist Emily de benodigde onderdelen te bemachtigen. Gelukkig werden alle tests uitgevoerd met veilig water (anders had YouTube de video in brand gestoken). Na een tweede stop en een paar afgedichte lekken maakte Emily een adapter om haar reservoir te vullen met een tuinslang.
En het werkte… binnen wat je kon verwachten. De filamentafval diende als 'nummer twee' in de latere tests, gevolgd door toiletpapier en een rubberen handschoen. De rest is chaos die zichzelf voedt: een toiletpapierhouder, onderzetters, twee armleuningen, een telefoonoplader, een bidet… en wielen. De mobiliteitstest deed me denken aan de Reliant Robin in Top Gear, en het gebruik van een elektrische hoverboard maakte het er zeker niet beter op.
