Snapchat noemt ze officieel 'Lenzen', maar elk sociaal netwerk moet het tempo van zijn gebruikers volgen, die ze simpelweg 'filters' noemen. Deze filters passen verschillende effecten en elementen in realtime toe, waardoor ze zonder al te veel problemen de grens van augmented reality overschrijden, maar hoe werken ze precies? In een notendop: veel gezichtsherkenning, een leger algoritmes en de rekenkracht van moderne smartphones maken dit mogelijk.
Een bloemenkroon die er niet is, gezichtsverwisselingen, spookogen en demonen, hondenneuzen... kleine 'digitale onzin' die in realtime wordt gerenderd, met het potentieel om de ervaring op dit sociale netwerk volledig te veranderen, en die velen doet afvragen: «Hoe doen ze dat?»
Hoe werken de Snapchat-filters?
Volgens deze video van Vox heeft Snapchat de technologie overgenomen via de acquisitie van een Oekraïens bedrijf genaamd Looksery. Verschillende bronnen melden dat Snapchat 150 miljoen dollar betaalde voor Looksery, de grootste overname die ooit op de Oekraïense technologiesmarkt is geregistreerd. In algemene termen hebben we te maken met een duidelijk voorbeeld van objectherkenning (ons gezicht is immers ook een object voor het systeem), dat in dit geval een specifieke kleurwaarde aan elke pixel toekent en van daaruit de verschillende contrastgebieden in een gezicht berekent en interpreteert.
«Viola-Jones-detectiekader»
De video noemt het «Viola-Jones-detectiekader», het eerste in zijn soort, waarvan de ontwikkeling in 2001 begon. Dankzij lange trainingssessies en meerdere analyses kan het algoritme zeer specifieke aspecten van een gezicht herkennen, aangezien het voorste deel van de neus doorgaans lichter is dan de zijkanten, de 'band' van de ogen donkerder is en het voorhoofd helderder.
Maar dat is niet genoeg. Viola-Jones kan bepalen of er een gezicht in de afbeelding staat of niet, maar de octrooien wijzen op een «actief vormmodel», in wezen een statistisch model van een gezicht dat met de hand is getraind, waarbij de randen van gezichtskenmerken worden benadrukt in duizenden en duizenden openbare monsters. Het algoritme neemt een standaardmodel als referentie, plaatst het op het gezicht van de gebruiker, past de schaal en hoek aan, past dynamische aanpassingen toe op basis van de gegevens die de pixels tonen, en verkrijgt zo een driedimensionaal masker dat reageert op de informatie die uit elk door de camera verzonden frame komt.
Dit maakt ons gezicht tot een reeks ankerpunten voor effecten, vervormingen en 'triggers' van animaties (bijvoorbeeld een lange tong wanneer we onze mond openen). De meest veeleisende functie onder de filters is de gezichtsverwisseling, en vanwege de enorme hoeveelheid informatie die moet worden verwerkt, zijn de resultaten niet altijd optimaal.
Kortom, de Snapchat-filters steunen op een concept met bijna twintig jaar ontwikkeling, dat uiteindelijk in realtime kon worden geïmplementeerd, dankzij multi-coreprocessors, versnelde videomodules en hele gigabytes RAM in onze smartphones.
Bron: Vox
https://old.neoteo.com/filtros-digitales-para-lucir-hermosos-en-vivo/
