Nu de race om megahertz dood en begraven is, heeft de hardware-industrie al haar kaarten gezet op parallelisme en het vergroten van het aantal kernen om de prestaties van haar producten te verbeteren, maar dat weerhoudt andere ontwikkelingen er niet van om, ook al moeten ze nog jaren in het laboratorium doorbrengen, een gigantisch potentieel te tonen. Een van die ontwikkelingen is de KiloCore van de Universiteit van Californië in Davis: een chip met duizend onafhankelijk programmeerbare processoren en een verbruik van slechts 0,7 watt.
Sommige lezers denken misschien: "Lisandro is zijn koffie vergeten te drinken", want ik praat over processors met duizend kernen alsof het niets bijzonders is. De eerste keer dat we zo'n concept tegenkwamen, was in 2010, en sindsdien hebben chips voor algemeen gebruik het aantal interne kernen alleen maar vergroot. Het verschil is dat in de meeste praktische gevallen (dus op onze desktops of laptops) die tien, honderd of duizend kernen zich gedragen als één enkele processor.
Technische details
Als we naar grafische kaarten kijken, is het aantal kernen in die chips nog groter, maar die hebben ook specifieke taken voor ogen (het zogenaamde Single-Instruction-Multiple-Data). De KiloCore-chip van de Universiteit van Californië in Davis, die de afgelopen uren de media heeft gehaald, doorbreekt dat. In essentie stelt de KiloCore voor dat elk van zijn processoren onafhankelijk geprogrammeerd kan worden. Het productieproces, dat door IBM werd uitgevoerd, is met zijn 32 nanometer niet verrassend (het zou vergelijkbaar zijn met de Westmere- en Sandy Bridge-architecturen van Intel), maar de chip bevat nog altijd een respectabele 621 miljoen transistors en haalt een wereldwijde prestaties van 1,78 biljoen ("onze" biljoenen) instructies per seconde.
Het beste is dat deze onafhankelijkheid tussen processoren zich ook uitstrekt tot hun frequentie- en energiebeheer. Elke processor werkt op een maximale frequentie van 1,78 GHz en gegevens worden direct tussen hen overgedragen, maar ze kunnen worden uitgeschakeld wanneer ze niet worden gebruikt, waardoor de efficiëntie toeneemt. Als voorbeeld: deze duizend processoren kunnen 115 miljard bewerkingen per seconde uitvoeren met een warmteafvoer van slechts 0,7 watt. Met andere woorden, een AA-batterij zou voldoende zijn om de chip van stroom te voorzien. We zien het misschien niet als een complete oplossing voor onze desktops en mobiele apparaten, maar de KiloCore schreeuwt om de rol van coprocessor.
