Als een enkel JPG-bestand tegenwoordig tientallen megabytes kan innemen, is de vraag: hoe sloegen we afbeeldingen op aan het begin van de eeuw? Ten eerste was de resolutie niet zo hoog, en ten tweede... gebruikten we diskettes. De natuurlijke voordelen van flashgeheugen waren duidelijk, maar die technologie duurde lang voordat ze bij de consument kwam, en Sony vulde het gat met zijn Mavica-productlijn. Daaronder vallen verschillende digitale camera's, en de opmerkelijke Sony Mavica Printer FVP-1, een fotoprinter voor thuis die rechtstreeks diskettes kan lezen, zonder een computer te gebruiken...
Digitale fotografie is tegenwoordig niet meer dan een secundaire functie in moderne apparaten, maar aan het einde van de twintigste eeuw was “het was de toekomst”. De markt rijpte snel, sommige industriegiganten hadden het erg moeilijk, en anderen maakten gebruik van het transitieproces om nieuwe producten te lanceren. Met dat in gedachten komen we bij Sony, zijn uitbreiding van de Mavica-lijn (Magnetic Video Camera), en de adoptie van traditionele diskettes als opslagmedium.
(Noot van de redactie: de video heeft geen thumbnail, maar werkt wel)
De eerste twee digitale camera's met de naam Mavica en floppy-ondersteuning waren de FD5 en FD7, beide debuteerden tussen 1997 en begin 1998. In iets meer dan een jaar maakte de resolutie een zeer belangrijke sprong (in feite verschenen er bijna twintig Mavica-camera's met floppy in de periode 1997-2002), maar er ontbrak nog iets in de vergelijking, en dat was het afdrukken van deze foto's in aanvaardbare kwaliteit. Sony reageerde met de Sony Mavica Printer FVP-1, die naast het direct lezen van diskettes ook onafhankelijk werkte. Clint van het fantastische kanaal LGR wist een van deze printers te bemachtigen, verzegeld in zijn originele doos...
Afdrukken met de Sony Mavica Printer FVP-1 uit 1999
De Sony Mavica Printer FVP-1 kwam op de planken met een prijs van 500 dollar, bijna het dubbele als we het aanpassen voor inflatie. Zo'n investering was niet eenvoudig, maar conventionele printers waren simpelweg niet opgewassen tegen de taak, en Sony's doel was om een levensvatbare oplossing te bieden aan degenen die al deel uitmaakten van het Mavica-ecosysteem. Het diskette uit de camera halen, in de printer steken en in minder dan twee minuten een fysieke kopie krijgen was een heel ander verhaal.
Clint geeft een gedegen overzicht van de technologische evolutie die Sony ertoe bracht de Mavica Printer FVP-1 te lanceren, maar hij bevestigde al snel twee interessante details. Aan de ene kant is het nog steeds mogelijk om het compatibele fotopapier te krijgen tegen redelijke prijzen (en zelfs tegen de oorspronkelijke kosten was het de helft van wat een Kodak-kiosk in 1999 vroeg voor een 4x6-foto), en aan de andere kant heeft de printer geen computer nodig, maar hij kan niet aan de televisie ontsnappen.
Het spreekt voor zich dat de uiteindelijke kwaliteit afhangt van hoe goed het originele beeld is, maar de FVP-1 heeft een extra truc: het afdrukken van video-opnames. Clint deed enkele tests met een PlayStation 1 en Duke Nukem, en zijn resultaten waren uitstekend.
