De toekomst is tactiel. Knoppen zijn vervangen door digitale equivalenten. Miljoenen vingers raken koude schermen aan die geen enkele vorm van feedback bieden. We hebben afstand gedaan van de klik van een schakelaar, de weerstand van een potmeter, de frenetieke activiteit van de wijzers. Maar zo is het niet altijd geweest. De bibliotheek van het San Diego Air & Space Museum bezit een “Space Shuttle-archief” vol afbeeldingen van de ontwerpen van de grondploeg en de trainingssimulator van de Shuttle. Een waar wonder met enorme consoles, kolommen van knoppen, trackballs en hendels.
Verleden en toekomst ontmoeten elkaar in die ontwerpen, mockups om alle deelnemers van het STS-programma voor te bereiden. Grondpersoneel, vluchtsimulatoren, data-acquisitiestations, radarconsoles. Eén knop voor elk commando, lampjes en hendels, indicatoren en registraties, trackballs en ingebouwde toetsenborden. Enorme CRT-buizen, begeleid door lichtpennen. Deze ontwerpen dateren uit 1981. Als we ze vergelijken met het interieur van de Space Shuttle Endeavour, zien we dat de essentie hetzelfde is.
Vandaag is het Mission Control van de NASA een festival van platte, gigantische schermen. De analoge oplossingen zijn verleden tijd. Hetzelfde gebeurt in de informatica, die zich verder beweegt in het afschaffen van klassieke interfaces. Mobiele apparaten zijn niet veel meer dan rechthoekige blokken glas met lijm. Sommige dingen zijn voor altijd veranderd, maar ik geef toe dat andere wel een soort ‘terugkeer’ zouden kunnen beleven. Wat denk jij? Spreekt het idee van stevigere bedieningselementen je aan, of verdrinken we in nostalgie? Laat een reactie achter.
