Het maakt niet uit hoe eenvoudig of geavanceerd de uitleg is, het maakt niet uit wat de details of voordelen zijn, het maakt niet uit wat de noodzaak of veiligheid is: over de hele wereld zal er altijd iemand zijn die bereid is de quarantaine te doorbreken en toch de straat op te gaan. Het feit dat ze hun eigen gezondheid en die van anderen in gevaar brengen, is niet genoeg om er twee keer over na te denken, en op korte termijn vormen ze een zeer ernstig probleem. Waarom doen ze dat? Psychologen geven ons verschillende redenen.
Mensen op de stranden en pleinen, in cafés en restaurants, samengedrukt in markten, of in lange rijen om steden in en uit te gaan. Mensen die op vakantie willen, en die terugkomen van vakantie. Mensen die vrienden en familie proberen te bezoeken, die naar de kerk willen, of gewoon misbruik maken van de uitgangsvergunningen om lange wandelingen te maken.
«Ze kunnen me niet dwingen», «ik doe wat ik wil», «ze zullen mijn vrijheid niet afnemen»… de reacties op sociale media van degenen die zich proberen te rechtvaardigen zijn schokkend en controversieel. De rest van het publiek beschuldigt en stelt hen aan de kaak, terwijl de autoriteiten dreigen met zware straffen… maar ze doen het toch. Waarom doorbreken ze de quarantaine? Zoals te verwachten valt, hebben psychologen over de hele wereld er een feest aan, en hoewel het mogelijk zou zijn om het antwoord te herleiden tot «menselijke natuur», zijn er meer gedetailleerde redenen die het verkennen waard zijn:
De «drie niveaus van reactie»
Gordon Asmundson, hoogleraar psychologie aan de Universiteit van Regina in Saskatchewan en expert op het gebied van angst, chronische pijn en posttraumatische stress, verdeelt ons in drie niveaus: overreageerders, onderreageerders en degenen die er tussenin zitten. De 'overreageerders' zijn de paranoïde mensen, die in paniek raken en de markten leegroven door elk beschikbaar rolletje toiletpapier mee te nemen. Degenen van ons in het midden aanvaarden de situatie gewoon en begrijpen dat het nodig is zonder al te veel klachten. Maar de 'onderreageerders' denken dat ze onkwetsbaar en immuun zijn. Voor hen is ziek worden geen mogelijkheid, en ze negeren elk advies van de volksgezondheid, inclusief sociale afstand.
Ze proberen de controle terug te krijgen
Voor degenen die de quarantaine doorbreken, staat deze verplichte isolatie gelijk aan een verlies van macht en controle. Vaile Wright, directeur van onderzoek en klinische kwaliteit bij de American Psychological Association, legt uit dat die voortdurende uitdaging 'het virus kleiner maakt' en probeert het idee te bestrijden dat sommige dingen buiten onze controle liggen.
Ze denken niet dat het hun probleem is
Er zijn nog steeds mensen die ervan overtuigd zijn dat COVID-19 een extern probleem is dat niets met hun regio te maken heeft, of dat ze eraan kunnen ontsnappen door lang ergens anders te verblijven. Steven Taylor, psycholoog en auteur van het boek «Psicología de las Pandemias», zegt dat mensen die in gemeenschappen wonen waar de infectie niet is voortgeschreden of waar de autoriteiten hebben geweigerd quarantaines in te stellen, zich zouden kunnen verzetten tegen het bewaren van enige sociale afstand. Omdat ze de directe effecten van het virus niet zien, is hun directe reactie om de betekenis ervan te minimaliseren.
«Infodemia»
Dr. Taylor voegt nog een parameter toe: «Infodemia». De constante bombardement over COVID-19 op televisie, radio, internet en contacten op sociale media leidt tot een enorme ongevoeligheid voor het onderwerp. De tegenstrijdige informatie, het nepnieuws, de tegenstrijdigheden van de autoriteiten («de jongeren zijn veilig» - «de jongeren lopen risico»), en de apocalyptische toon van veel media dragen alleen maar bij aan de overbelasting.
Individualisme
Sommigen zien het als een generatiekwestie, maar dat is het niet. De westerse wereld, met name de Verenigde Staten, heeft individuele vrijheden zo hoog gewaardeerd dat sommige mensen niet aarzelen om ze boven het algemeen belang te stellen. Die denkwijze is absoluut onverenigbaar met de parameters die nodig zijn om een pandemie het hoofd te bieden. Gezondheidswerkers en zelfs beroemdheden gaan dagelijks naar sociale media om te proberen de voordelen van thuisblijven over te brengen, zowel voor elk individu als voor de risicogroepen, maar individualisme en de cultuur van 'ik eerst' werken als weerstandselementen.
Eenzaamheid
Een van de punten waar elke psycholoog het over eens is: mensen zoeken op de een of andere manier verbinding, en het ontzeggen van die sociale interactie voor langere periodes kan schadelijk zijn. Dit is bijzonder moeilijk voor oudere volwassenen, die al deel uitmaken van een groep met een hogere sterfte door depressie en eenzaamheid. Daar komt nog een natuurlijke weerstand tegen het gebruik van technologie als communicatiemiddel bij.
In veel gevallen is het onvermijdelijk
De laatste reden is niet zozeer psychologisch, maar betreft directe en onuitstelbare behoeften. Met de harde opmars van de 'gig economy' en de constante arbeidsonzekerheid bevinden miljoenen mensen zich buiten de sociale beschermingssystemen en moeten ze op zoek naar een inkomen, waarbij ze de autoriteiten negeren. Er valt hier niets te kiezen of analyseren: ze besluiten de dobbelstenen te werpen tegenover de ziekte, omdat het alternatief een lege voorraadkast, een ontbrekend medicijn of een niet gekochte fles bleekmiddel is. Kortom: als ze niet naar buiten gaan, eten ze niet... en verliest COVID-19 aan relevantie.
Bron: CNN
