Muziek wordt geassocieerd met allerlei gevoelens en momenten. Van motiverend tot deprimerend, en zelfs 'elektrisch' (lees: "die oncontroleerbare zin om te dansen"), het is duidelijk dat er een psychologische connectie is, maar aan de University of Southern California denken ze dat er een directer verband is tussen de auditieve en emotionele verwerkingscentra in ons brein. Met andere woorden, ze besloten de hersenen te scannen van 20 deelnemers om te begrijpen waarom bepaalde muziek kippenvel veroorzaakt.
Voorbeelden van muziek die kippenvel geeft
Laten we eenvoudige voorbeelden op tafel leggen: het luisteren naar Princes of the Universe gevolgd door Who Wants to Live Forever zal je bijna direct van een gevoel van onoverwinnelijkheid naar een gevoel van verdriet brengen. Tegelijkertijd kan niemand de motiverende kracht ontkennen van nummers als Eye of the Tiger of Burning Heart. Maar er is ook het detail dat deze nummers gemakkelijk worden geassocieerd met krachtige beelden, dankzij de films waarin ze verschenen.
Het onderzoek
In de meeste gevallen zijn die beelden er niet (afgezien van elke officiële video) en toch zijn er nummers die kippenvel veroorzaken. Wat gebeurt er op dat moment? Waarom reageert het lichaam zo op een akoestische prikkel? Matthew Sachs van de University of Southern California, met hulp van Harvard University en Wesleyan University in Connecticut, besloot dit uit te zoeken.
Meer dan 200 mensen deden mee aan de online vragenlijst, en vanaf daar reduceerden de onderzoekers het totaal tot 20, verdeeld in twee groepen van tien: 'Chill' en 'No Chill'. Voordat ze hun hersenen scanden, kwamen de twintig deelnemers het laboratorium binnen met hun persoonlijke afspeellijsten, die ze als de meest plezierige voor henzelf beschouwden. Door die nummers te combineren met andere die als referentie dienden, ontdekte men dat slechts de helft de beroemde kippenvelopslag voelde.
De volgende stap was een hersenscan via diffusietensor-magnetische resonantiebeeldvorming, waarmee je kunt visualiseren hoe verbonden verschillende hersengebieden zijn en hoe goed de neurale communicatie daartussen is. Dankzij dit proces ontdekte men dat deelnemers met kippenvel een groter aantal zenuwverbindingen hebben tussen de primaire auditieve cortex en twee andere gebieden: de voorste insulaire cortex (die gevoelens verwerkt) en de mediale prefrontale cortex, die veel experts zien als een "emotiemonitor".
Waarom is dit interessant?
Sachs legt uit dat kippenvel een reactie op kou is, en het heeft (in eerste instantie) geen zin dat muziek iets soortgelijks veroorzaakt. Hoewel het onderzoek deze verschillen in zenuwconnectiviteit kon detecteren, voegt Sachs toe dat het heel moeilijk zou zijn om vast te stellen of ze in de loop van de tijd worden verworven of een "natuurlijke conditie" is. Nu kunnen we ook het feit niet negeren dat de groep deelnemers relatief klein was, en slechts 50 procent extra activiteit vertoonde. Het is een interessante indicator, maar uiteindelijk niets dat we als conclusief kunnen beschouwen.
Bron: The Guardian
https://old.neoteo.com/como-funciona-la-musica-patrones-en-1300-canciones/
