Een preprint van University College London raamt dat SpaceX’ voorgestelde constellatie van maximaal één miljoen satellieten de uitstoot bij lanceringen en terugkeer naar de atmosfeer sterk kan verhogen. Het gaat om modelberekeningen voor een scenario, niet om metingen van een operationele vloot. De versie van Eloise A. Marais en Connor R. Barker verscheen op 30 oktober 2026 en is volgens de repository niet door vakgenoten beoordeeld.
Welke vervuiling ramen de onderzoekers?
In de samenvatting ramen Marais en Barker een 70- tot 150-voudige toename van zowel de totale uitstoot bij lanceringen als de stikstofoxiden (NOx) bij terugkeer, vergeleken met de hedendaagse uitstoot. Voor de massa die bij terugkeer de atmosfeer bereikt, ramen ze een toename met een factor 200 tot 280. Het zijn eerste-ordeberekeningen: ramingen op hoofdlijnen op basis van aannames, geen waarnemingen van vervuiling door de voorgestelde satellietvloot.
De concretere jaarlijkse cijfers zijn afkomstig uit een scenario dat Scientific American op 18 november 2026 beschreef. Daarin zouden voor de uitrol minstens 5.000 lanceringen per jaar nodig zijn, ongeveer veertien per dag, uitgaande van een draagvermogen van minstens 200 ton per lancering voor Starship Block 4. Voor stikstofoxiden bij terugkeer noemt het blad een raming van 233.000 tot 507.000 ton per jaar. Die schatting steunt mede op beperkte meetgegevens en ramingen die zijn gebaseerd op onderzoek naar de Space Shuttle.
Scientific American meldde ook dat SpaceX van plan is 80 procent van de satellieten naar hogere afvalbanen te verplaatsen. Als de overige 20 procent in de atmosfeer verbrandt, zou volgens de beschreven berekening jaarlijks ongeveer 200.000 ton satellietmateriaal verdampen. De omstandigheden in dat scenario bepalen dus mede hoeveel materiaal bij terugkeer in de atmosfeer terechtkomt.
Lees elk cijfer samen met de aanname die erbij hoort: het lanceertempo, het aandeel satellieten dat terugkeert of het voortzetten van methaanlozingen verandert welk scenario de raming beschrijft.
Waarom zijn de ramingen voorwaardelijk?
De berekeningen hangen af van gegevens over onder meer raketbrandstof, de massa van satellieten en terugkerende onderdelen, terugkeersnelheden, de levensduur van satellieten en hun samenstelling. Zonder brede informatie over die samenstelling kunnen Marais en Barker de uitstoot van metalen door het verdampen van satellietmateriaal niet ramen, schrijven ze in de preprint.
Een aparte schatting betreft methaan: volgens Scientific American zou jaarlijks ongeveer 60.000 ton kunnen ontsnappen als Starship methaan blijft lozen zoals tijdens testvluchten is waargenomen. Ook dat cijfer geldt dus alleen onder die voorwaarde.
Marais en Barker bespreken mogelijke effecten via onder meer de ozonchemie, stratosferische aerosolen, het klimaat, stikstofoxiden in de mesosfeer en de luchtkwaliteit. De precieze gevolgen op planetaire schaal hangen samen met de wisselwerking tussen die stoffen; de onderzoekers presenteren daarvoor geen gemeten effect van een operationele constellatie.