Szacunki dotyczące zanieczyszczeń z orbitalnych centrów danych SpaceX są prognozami dla proponowanej konstelacji, a nie pomiarami jej wpływu na atmosferę. Wersja 1 pracy Eloise A. Marais i Connor R. Barkera z University College London, opublikowana 30 października 2026 r., przewiduje znaczny wzrost emisji związanych ze startami i powrotami satelitów. Repozytorium oznacza pracę jako niepoddawaną recenzji naukowej (preprint).
Te liczby opisują możliwy scenariusz; ich znaczenie zależy od założeń o rakietach, satelitach i ich powrocie do atmosfery.
Co szacują badacze?
SpaceX przedstawił propozycję uzyskania zgody na wystrzelenie nawet miliona satelitów dla orbitalnych centrów danych. W abstrakcie Marais i Barker szacują, że w tym scenariuszu pierwszorzędne emisje związane ze startami oraz tlenki azotu powstające podczas powrotu obiektów do atmosfery mogłyby wzrosnąć 70–150 razy względem poziomów współczesnych. Autorzy szacują też wzrost masy materii wracającej do atmosfery o 200–280 razy. Są to odrębne wielkości, a nie różne sposoby mierzenia jednego rodzaju zanieczyszczenia (preprint).
Jakie założenia stoją za szczegółowymi liczbami?
Według relacji Scientific American scenariusz zakładał wykorzystanie Starship Block 4 o ładowności co najmniej 200 ton na start. Przy takim założeniu rozmieszczenie konstelacji wymagałoby co najmniej 5000 startów rocznie, czyli około 14 dziennie. Dla porównania w 2025 r. na całym świecie odbyło się około 330 startów orbitalnych.
Scientific American podał również szacunek od 233 000 do 507 000 ton tlenków azotu rocznie podczas powrotów satelitów. Zakres ten opiera się między innymi na ograniczonej liczbie pomiarów i szacunkach wywiedzionych z badań nad promem kosmicznym NASA.
Osobny szacunek dotyczy masy materiału satelitów, która mogłaby odparować podczas powrotu. Według tej samej relacji SpaceX planuje przenieść 80 proc. satelitów na wyższe orbity cmentarne. Jeśli pozostała część spłonęłaby w atmosferze, roczna ilość odparowanego materiału wyniosłaby około 200 000 ton.
Scientific American przytacza też warunkowy szacunek około 60 000 ton metanu rocznie: tyle mogłoby ulatniać się, gdyby Starship nadal uwalniał niewykorzystany metan podczas tankowania i po lądowaniu, tak jak obserwowano podczas lotów testowych.
Dlaczego te prognozy zależą od dostępnych danych?
Do obliczeń potrzebne są szczegóły dotyczące paliwa i jego ilości, masy ładunku i wracających obiektów, prędkości podczas wejścia w atmosferę, czasu eksploatacji satelitów oraz ich składu. Brak tych danych wymusza przyjęcie założeń, a wyniki dotyczące tlenków azotu dodatkowo opierają się na ograniczonych pomiarach.
Skład materiałowy ma znaczenie także dla oszacowania emisji metali. Autorzy preprintu stwierdzają, że bez ogólnych danych o materiałach użytych w satelitach nie mogą wyliczyć emisji metali powstających podczas ablacji, czyli nagrzewania i rozpadu obiektu w atmosferze. Wśród możliwych obszarów oddziaływania uwzględnianych w pracy są chemia ozonu, aerozole w stratosferze i wpływ na klimat; wzajemne oddziaływanie zanieczyszczeń utrudnia określenie skutków w skali całej planety.