Een studie die op 7 oktober 2026 verscheen, rapporteert dat HST/STIS de verstrooide-lichtcomponent van de stofstaart bij Beta Pictoris heeft gedetecteerd. De onderzoekers combineerden zes waarnemingsmomenten uit 2012–2025. Hun metingen beschrijven het licht van de stof; de samenstelling en mogelijke oorsprong van de staart komen uit modellen. De studie in The Astrophysical Journal Letters geeft de meetwaarden en de grenzen daarvan.

De detectie betreft verstrooid licht; de samenstelling en mogelijke oorsprong van het stof zijn modeluitkomsten.

Wat Hubble bij de Beta Pictoris-stofstaart aantoonde

Verstrooid licht is sterlicht dat door stofdeeltjes van richting verandert. Met HST/STIS detecteerden de onderzoekers de stofschijf tot een geprojecteerde afstand van 500 astronomische eenheden (AU). Over een groot deel van het middenvlak van de schijf, tussen 50 en 200 AU, lag de signaal-ruisverhouding boven de 100. Die verhouding geeft aan hoe sterk een signaal afsteekt tegen achtergrondruis.

Voor de Cat’s Tail zelf schatte de studie de lichtstroom in verstrooid licht op 0,1 tot 0,4 procent van de JWST/MIRI-lichtstroom in de F1550C-band. Dat is een vergelijking van lichtmetingen in verschillende golflengtegebieden, die de onderzoekers gebruikten om de stofkorrels te modelleren. NeoTeo berichtte eerder over Hubbles detectie van verstrooid licht bij Beta Pictoris; de studie geeft de metingen achter die waarneming nader weer.

Wat Hubble en Webb aan het onderzoek bijdragen

Hubble en de James Webb-ruimtetelescoop leverden waarnemingen in verschillende delen van het lichtspectrum. Daardoor konden de onderzoekers het verstrooide licht naast de midden-infraroodmetingen leggen.

Telescoop en instrumentSoort waarnemingBijdrage aan het onderzoek
Hubble Space Telescope (HST/STIS)Beeldvorming in verstrooid zichtbaar en nabij-infrarood lichtDetectie van de verstrooide-lichtcomponent van de Cat’s Tail
James Webb Space Telescope (JWST/MIRI)Waarnemingen in het midden-infraroodLichtstroom in de F1550C-band als vergelijkingswaarde voor de modellering

De vergelijking van die lichtstromen laat zien hoe de stofstructuur in de twee meetgebieden verschijnt. De gerapporteerde fluxverhouding voor de Cat’s Tail vormt daarbij een invoer voor de modellen over de korrels.

Wat de modellen zeggen over het stof en mogelijke oorsprong

Op basis van de verhouding tussen de Hubble- en Webb-metingen leiden de onderzoekers af dat de korrels zeer poreus zijn en vrijwel geheel uit organisch vuurvast materiaal bestaan. Dat zijn eigenschappen die uit het model volgen, geen rechtstreekse analyse van verzamelde stofdeeltjes.

De studie schat dat elk mogelijk ouderlichaam minstens 1–3 × 10²¹ kilogram nodig zou hebben gehad om het gemodelleerde organische materiaal te leveren. Ook die massa is een modelschatting. Een botsing tussen grote lichamen is een mogelijke verklaring voor de stofstaart, zoals de Universiteit van Arizona beschrijft.

De ligging van de staart en de vervorming van de halo

Volgens de interpretatie van het onderzoeksteam kan de Cat’s Tail grotendeels zijwaarts in het vlak van de hemel liggen. Die geometrie is afgeleid uit modellering. De studie meldt daarnaast een vervorming en een asymmetrie in de helderheid van de buitenste stofhalo. De onderzoekers beschouwen wisselwerking tussen planeten en de schijf als een mogelijke verklaring; de Universiteit van Arizona noemt Beta Pic b als mogelijke invloed op die halo-structuur.