Badanie opublikowane 7 października 2026 r. opisuje wykrycie przez HST/STIS światła rozproszonego w Cat’s Tail, strukturze pyłowej w układzie Beta Pictoris. Analiza sześciu epok obserwacji z lat 2012–2025 obejmuje pomiary rozproszonego światła, a także modelowe oszacowania właściwości pyłu i możliwej geometrii ogona. Artykuł naukowy przedstawia te wyniki osobno.

Pomiar pokazuje, jaki sygnał zarejestrował teleskop; model pomaga oszacować, jakie ziarna mogły go rozproszyć.

Wcześniejsze omówienie wykrycia przez Hubble’a w NeoTeo skupiało się na samym odkryciu. Wyniki badania precyzują, jaki obszar dysku obejmuje detekcja i jak zmierzony sygnał Cat’s Tail odnosi się do obserwacji JWST.

Co Hubble wykrył w ogonie Beta Pictoris

HST/STIS zarejestrował światło widzialne i bliską podczerwień rozproszone na ziarnach pyłu. Badanie podaje, że dysk szczątków wykryto w projekcji na odległość 500 AU, czyli jednostek astronomicznych. Stosunek sygnału do szumu przekraczał 100 na dużej części płaszczyzny środkowej dysku, między 50 a 200 AU.

Cat’s Tail zbadano również w świetle rozproszonym, a jego strumień zestawiono z pomiarem JWST/MIRI. Te instrumenty dostarczyły różnych, uzupełniających się obserwacji:

Teleskop i instrumentRodzaj obserwacjiRola w badaniu
Hubble, HST/STISObrazowanie światła rozproszonegoWykrycie rozproszonej składowej Cat’s Tail
James Webb, JWST/MIRIObserwacje w średniej podczerwieniPomiar użyty jako punkt odniesienia dla strumienia Cat’s Tail

Wynik analizy wskazuje, że strumień światła rozproszonego z Cat’s Tail odpowiada 0,1–0,4% strumienia zmierzonego przez JWST/MIRI w paśmie F1550C. To porównanie posłużyło badaczom do modelowania właściwości ziaren pyłu.

Co modele mówią o pyle i możliwym pochodzeniu ogona

Modelowanie wskazuje, że ziarna są bardzo porowate i składają się niemal wyłącznie z organicznego materiału ogniotrwałego. Badacze rozważają zderzenie dużych ciał jako możliwe źródło pyłu. W takim scenariuszu minimalną masę każdego z potencjalnych ciał macierzystych oszacowano na 1–3 × 10²¹ kg. To wartość wynikająca z modelu, a nie pomiar masy konkretnych zaobserwowanych obiektów. Zespół z University of Arizona opisuje zderzenie jako interpretację pochodzenia struktury.

Ta sama relacja przedstawia orientację Cat’s Tail jako możliwie rozciągającą się głównie w bok, w płaszczyźnie nieba. Jest to interpretacja modelowa, nie bezpośredni obraz trójwymiarowego położenia ogona.

Deformacja zewnętrznego halo

Badanie opisuje także wyraźne wygięcie i asymetrię jasności zewnętrznego halo pyłowego. Oddziaływania planet z dyskiem mogą być jednym z wyjaśnień tej struktury. University of Arizona wskazuje Beta Pic b jako możliwy czynnik wpływający na deformację halo.