Wanneer het moment aanbreekt om ons wifi-wachtwoord te delen, gebeuren er meestal twee dingen: we verliezen tijd met het uitleggen van de subtiliteiten tussen hoofdletters, kleine letters en symbolen, of we laten het op een plaknotitie achter op de router, waardoor het oorspronkelijke doel wordt verwoest. De WPS-standaard, in 2006 door Cisco gepresenteerd, werd geïntroduceerd als een alternatief om eenvoudig veilige thuisnetwerken te creëren en tegelijkertijd de toegang te vereenvoudigen... maar het heeft nooit de verwachte bekendheid gekregen. Waarom blijft de WPS-knop bijna vergeten?
WPS-knop: goede bedoelingen...
Op enkele uitzonderingen na (denk aan winkels of openbare gelegenheden) heeft elk draadloos netwerk een vorm van bescherming nodig. Die behoefte leidde tot protocollen zoals WEP en WPA, maar ze creëerden ook een nieuw probleem: veel onervaren gebruikers hadden (en hebben nog steeds) moeite met de configuratie, en in de meest extreme gevallen lieten ze hun netwerken gewoon open.
Daar komen nog andere details bij, zoals het idee om toegang te delen zonder het wachtwoord weg te geven, of een 'noodroute' inschakelen om op het wifi-netwerk te komen als we het vergeten. In 2006 presenteerde Cisco de WPS-standaard, Wi-Fi Protected Setup, die in wezen al deze problemen probeert op te lossen met slechts één druk op de knop. De belangrijkste fabrikanten van de markt waren niet traag met het overnemen van WPS, en we zien deze routerknop nu zelfs op de modems die internetproviders leveren.
Enkele technische gegevens
Vanuit technisch oogpunt biedt WPS vier modi om een nieuw apparaat aan het wifi-netwerk toe te voegen: pincode, 'Push-Button', NFC of USB. De USB-modus vereist een fysieke overdracht tussen de nieuwe client en het toegangspunt, maar wordt tegenwoordig als verouderd beschouwd. NFC is volledig optioneel en maakt meestal geen deel uit van de specificaties. 'Push-Button' (oftewel een knop indrukken op de client en op de router) en pincode vormen een soort fundamentele basis voor WPS-ondersteuning en zijn daardoor het meest gebruikelijk.
In essentie werkt het WPS-protocol met drie goed gedefinieerde soorten apparaten: de registrar die de toegang tot het netwerk autoriseert of weigert (kan in het toegangspunt zijn geïntegreerd of onafhankelijk zijn), de ingeschreven client die zich bij het netwerk wil aansluiten, en het toegangspunt dat als brug fungeert. In het specifieke geval van de 'Push-Button'-verbinding wordt het ontdekkingsproces tussen registrar en client automatisch uitgeschakeld zodra de verbinding tot stand is gebracht, of, afhankelijk van de fabrikant, na een extra vertraging (in de orde van 120 seconden).
WPS-knop: slechte implementatie
Nu klinkt WPS op papier redelijk goed... maar dat veranderde in december 2011, toen onderzoeker Stefan Viehböck een fundamentele fout rapporteerde in de WPS-modus via pincode die het kwetsbaar maakt voor brute-force-aanvallen. De hypothese is dat een aanvaller 10 miljoen combinaties moet oplossen, maar in werkelijkheid splitst het validatieproces van de pincode het getal in tweeën, waardoor de 10 miljoen combinaties slechts 11.000 worden.
Drie jaar later creëerde Dominique Bongard de Pixie Dust-aanval, die profiteert van een gebrek aan willekeur in de belangrijkste chips op de markt. Tegenwoordig hebben we open, gratis en gebruiksvriendelijke tools die de Pixie Dust-aanval en andere soortgelijke varianten terugbrengen tot een paar klikken. In onze tutorial over WiFiSlax onderzoeken we de zwakke punten van WPS en delen we een voorbeeld van een router met een reeds gedocumenteerde kwetsbaarheid.
Conclusie
In de loop der jaren hebben verschillende fabrikanten extra mechanismen ontwikkeld om WPS te beschermen tegen externe aanvallen. Kunstmatige vertragingen tussen verzoeken en automatische blokkeringen bij meerdere mislukkingen zijn aan de orde van de dag, maar de belangrijkste aanbeveling blijft om de WPS-knop volledig uit te schakelen (nadruk op 'aanbeveling'). Veel routers hebben op hun labels de beveiligingsinformatie gedrukt (!), en alsof dat nog niet genoeg is, hebben we routers gezien die WPS niet eens toestaan uit te schakelen. Als je denkt dat jouw hardware tot die categorie behoort, moet je uitzoeken of er een firmware-update is die dit verhelpt.
