12 października 2026 r. AWS ogłosiło Lambda Web Functions i podało, że usługa była dostępna tego dnia w pięciu regionach. To nowy format AWS Lambda dla standardowych serwerów HTTP: aplikacja nasłuchuje na porcie, zamiast obsługiwać żądania przez funkcje napisane specjalnie jako handlery zdarzeń. AWS wskazało przy premierze Node.js 24 na Arm64 oraz do 128 równoczesnych żądań na środowisko wykonawcze.

Serwer HTTP w modelu Lambda

W Lambda Web Functions aplikacja działa jako serwer HTTP i korzysta z hosta oraz portu wskazanych w zmiennej środowiskowej AWS_LAMBDA_HTTP_ENDPOINT. AWS wymienia Express, Hono, Fastify i Next.js jako przykłady frameworków Node.js. Własny serwer może więc obsługiwać standardowe żądania HTTP bez przerabiania logiki aplikacji na handler zdarzeń.

AWS opisuje naliczanie za aktywny czas procesora, a pamięć mierzy przez cały okres istnienia środowiska wykonawczego. To rozróżnienie ma znaczenie dla aplikacji, które przez część czasu czekają na operacje wejścia i wyjścia: licznik CPU nie obejmuje samego oczekiwania. AWS przedstawia taki model jako sposób na ograniczenie kosztów obliczeniowych w obciążeniach I/O, ale nie podaje kwoty oszczędności.

Regiony i przykłady wdrożeń

AWS wymieniło pięć regionów dostępnych przy premierze: US East (N. Virginia), US East (Ohio), US West (Oregon), Asia Pacific (Tokyo) oraz Europe (Ireland). Usługa obsługuje też łączność z VPC, dzięki której aplikacja może uzyskiwać dostęp do zasobów w tej wirtualnej chmurze prywatnej.

W przykładzie AWS wdraża funkcję w regionach us-east-1, eu-west-1 i ap-northeast-1, a ruch kieruje przez jeden globalny adres URL, stosując oparte na opóźnieniach trasowanie o charakterze best effort. To przykład konfiguracji, a nie gwarancja czasu odpowiedzi. Inny pokazany wariant canary rozdziela ruch: 90% trafia do istniejącej rewizji, a 10% do nowej. Rewizja jest niezmienną migawką kodu, więc taki podział pozwala stopniowo udostępniać kolejną wersję.

AWS pokazuje również Amazon CloudFront jako warstwę przed aplikacją: CDN może buforować treści statyczne i przekazywać żądania dynamiczne do Web Functions. Kontrola dostępu do originu (OAC) pozwala podpisać żądania CloudFront i ograniczyć wywoływanie endpointu do powiązanej dystrybucji. W instruktażowym wdrożeniu Express.js AWS podało, że pierwszy endpoint powstał w mniej niż minutę.

Czym Web Functions różni się od innych podejść Lambda

Lambda Web Functions jest przeznaczone do aplikacji obsługujących ruch HTTP. Lambda Event Functions opiera się na handlerach zdarzeń, obsługuje jedno wywołanie jednocześnie i rozlicza czas działania według czasu zegarowego. Lambda MicroVMs to z kolei stanowe, izolowane piaskownice z cyklem życia zarządzanym przez klienta, przeznaczone między innymi do uruchamiania niezaufanego lub generowanego przez użytkowników kodu.

Inną drogą jest AWS Lambda Web Adapter. Dokumentacja projektu opisuje go jako rozszerzenie łączące zdarzeniowy model Lambda z aplikacjami HTTP i obsługujące szerszy zestaw języków. Web Functions to natywny format HTTP AWS; przy premierze działał na Node.js 24 i Arm64. Dla zespołu oceniającego istniejącą aplikację różnica dotyczy więc przede wszystkim sposobu integracji i dostępnego runtime’u.