Badanie opublikowane 8 września 2026 roku w czasopiśmie npj Space Exploration szacuje, że odsłonięty lód wodny w sześciu lokalizacjach na północy Marsa zawiera zwykle mniej niż 3% pyłu masowo. Wcześniejsze szacunki przywołane w pracy sięgały około 25%. Wynik dotyczy badanych miejsc położonych powyżej 65°N, a nie całego marsjańskiego lodu. Autorzy badania

Jak badacze oszacowali ilość pyłu

Pari Mohan i Aditya R. Khuller przeanalizowali widmo światła odbitego od lodu, korzystając z obserwacji instrumentu OMEGA na pokładzie Mars Express, danych CRISM z sondy Mars Reconnaissance Orbiter oraz pomiarów albedo wykonanych w miejscu lądowania Phoenixa. Albedo określa, ile światła odbija powierzchnia.

Badacze dopasowali te obserwacje do warstwowego modelu transferu promieniowania — obliczeń opisujących, jak światło przechodzi przez lód i zanieczyszczenia oraz odbija się od nich. Wykorzystali teorię Miego i zmodyfikowaną metodę Delta-Eddington. W modelu pył zazwyczaj występuje jako oddzielne cząstki, a nie zanieczyszczenie uwięzione wewnątrz ziaren lodu. Jeśli pył znajduje się wewnątrz ziaren, jego rzeczywisty udział byłby, według autorów, w przybliżeniu o połowę mniejszy od oszacowania modelu. Opis metody i wyników

Warstwy lodu i warstwy markerowe

Wartości dla bogatych w lód warstw nie opisują każdej warstwy marsjańskiego gruntu. Praca osobno omawia warstwy markerowe o grubości od 1 do 20 metrów, w których pył stanowi szacunkowo 10–50% objętości, czyli 24–74% masy. Te lokalne, zapylone pokłady występują między warstwami o większej zawartości lodu.

Różnica ma znaczenie dla bilansu energetycznego i stabilności lodu: pył, wielkość ziaren oraz układ warstw wpływają na to, jak powierzchnia odbija światło i jak zmienia się jej temperatura. Autorzy wskazują, że ich wyniki mogą pomóc lepiej określić bilans energetyczny lodu polarnego, jego stabilność i ewolucję klimatu Marsa. Wyniki badania

Co badanie mówi o możliwości życia

Autorzy nie zgłosili wykrycia życia na Marsie. W rozmowie z Space Aditya R. Khuller rozważał natomiast analogię między zapylonymi wodami roztopowymi na Marsie a ziemskimi środowiskami, w których występują mikroorganizmy. To hipoteza dotycząca możliwych siedlisk, a nie rezultat analizy lodu. Rozmowa z Aditya R. Khullerem