Curiosity zarejestrował sezonowe wzbogacenie atmosferycznego dwutlenku węgla w tlen-18. Badacze proponują, że wzorzec może wiązać się z wymianą izotopów między CO₂ a wodą przy powierzchni Marsa; to wyjaśnienie modelowe, a nie bezpośrednia obserwacja takiej reakcji. Zapis obejmuje pomiary z krateru Gale z lat 2012–2025, opisane w badaniu opublikowanym w PNAS 16 listopada 2026 r.

Curiosity zmierzył skład izotopowy atmosfery. Wymiana z wodą to proponowany mechanizm, który może wyjaśniać sezonowy wzorzec.

Co Curiosity zmierzył w atmosferze Marsa?

Instrumenty badały izotopy w atmosferycznym CO₂. Izotopy to odmiany tego samego pierwiastka o różnej masie; tlen-18 jest cięższą odmianą tlenu. W obu półkulach wzbogacenie w tlen-18 występowało wiosną i latem, a silniejszy sygnał pojawiał się podczas wiosny i lata na półkuli południowej. Sezonowe zmiany izotopów węgla były mniej wyraźne.

Jak Curiosity zbudował zapis pomiarów?

Zespół analizował dane z instrumentów SAM: Tunable Laser Spectrometer (TLS) i Quadrupole Mass Spectrometer (QMS). Badanie podaje 34 eksperymenty atmosferyczne wykonane za pomocą TLS oraz 38 za pomocą QMS. Analiza koncentruje się na wynikach TLS, ponieważ pomiary QMS są bardziej podatne na zakłócenia powodowane przez gazy tła, a zmiany w działaniu instrumentu wymagały aktualizacji kalibracji.

Dlaczego badacze rozważają wymianę z wodą?

Schematyczny przekrój pokazuje atmosferyczny CO₂ nad marsjańskim regolitem. Dwie strzałki łączą atmosferę z cienką warstwą wody przy powierzchni i z powrotem.

Modele z badania wskazują, że wymiana tlenu między CO₂ a wodą związaną z powierzchnią — na przykład zaadsorbowaną w regolicie lub obecną w bardzo cienkich warstwach — mogłaby wyjaśnić sezonowe wzbogacenie. Inne rozpatrywane procesy, w tym obieg CO₂ między biegunami i niższymi szerokościami geograficznymi oraz fotoliza, nie odtworzyły sygnału samodzielnie.

Symulacja cyrkulacji atmosferycznej dała dla Gale roczny zakres δ18O wynoszący około 5‰, gdy w modelu przyjęto frakcjonowanie 100‰. To wynik symulacji z określonym założeniem, nie pomiar wykonany przez łazik. Autorzy uznali, że obieg polarny i transport atmosferyczny same nie wystarczają do wyjaśnienia obserwowanego wzorca.

Co mówi zapis z jednego krateru?

Wszystkie pomiary w tym zapisie pochodzą z położonego blisko równika krateru Gale. Na ich podstawie nie da się rozdzielić lokalnego, regionalnego i globalnego udziału procesów kształtujących sygnał izotopowy. Dodatkowe pomiary SAM i obserwacje z innych miejsc na Marsie mogłyby pomóc określić jego zasięg.