Google opisało Mirror Dimension 19 listopada 2026 r. jako syntetyczne środowisko do testowania agentów przeglądarkowych Chrome. W odizolowanym sandboxie gVisor przeglądarka headless wysyła żądania do lokalnego proxy, które udostępnia wygenerowane strony zamiast kierować ruch do publicznych witryn. Google wyjaśnia architekturę Mirror Dimension.
Jak sandbox kieruje ruch do syntetycznych stron?
Sandbox to odizolowane środowisko uruchomieniowe. W opisie Google działa w nim headless Chrome, czyli przeglądarka bez typowego okna widocznego dla użytkownika. Ruch z testów trafia do lokalnego proxy, które obsługuje strony przygotowane na potrzeby symulacji.
Ten układ obejmuje też połączenia TLS, używane do szyfrowania ruchu. Proxy wystawia certyfikaty serwerów, które prowadzą do niestandardowego certyfikatu głównego zainstalowanego w przeglądarce wewnątrz sandboxa. Dzięki temu Google może obsługiwać testowane witryny w kontrolowanym środowisku.
Jak powstają strony i scenariusze ataków?
Google opisuje tysiące symulowanych witryn inspirowanych codziennymi zadaniami oraz setki interaktywnych stron, które zachowują stan między kolejnymi działaniami. Ludzie określają ogólny przebieg zadania, a przy tworzeniu witryn współpracują agenci badawczy, budujący i krytykujący. Ci ostatni sprawdzają między innymi semantykę dostępności, walidację formularzy, błędy JavaScriptu i układ strony na różnych ekranach.
Testy obejmują również wrogie treści ukryte w tekście i obrazach, złośliwe etykiety ARIA oraz zmienione odpowiedzi narzędzi WebMCP. Etykiety ARIA przekazują informacje o elementach strony technologiom wspierającym dostępność. Identyfikatory ataków mogą być przesyłane w nagłówkach HTTP, dzięki czemu widoczny adres strony pozostaje zwyczajny. Taki scenariusz pozwala sprawdzić, jak agent radzi sobie z manipulacją podczas wieloetapowego zadania.
Realistyczny test agenta wymaga zarówno wiarygodnej ścieżki działania, jak i treści, które mogą próbować zmienić jego zachowanie.
Jaką skalę testów podaje Google?
Google podaje, że automatyczny proces generuje ponad 1 000 kandydatów na testy ataków dziennie na inżyniera bezpieczeństwa. Firma porównuje to z tempem pracy ręcznej jednego inżyniera i szacuje, że automatyzacja przekracza je ponad 30 razy. To dane operacyjne podane przez Google, a nie niezależny pomiar skuteczności agentów.
Mirror Dimension służy do oceny agentów w kontrolowanych warunkach. Podane liczby opisują skalę przygotowywania prób; sama architektura testowa nie jest gwarancją bezpiecznego działania agenta w otwartej sieci.