Microsoft Threat Intelligence poinformował 5 listopada 2026 r., że od sierpnia obserwował agentów wykorzystujących framework ARTEX do wyszukiwania ujawnionych poświadczeń w publicznych repozytoriach GitHub. Według Microsoftu prawidłowe dane logowania aplikacji umożliwiły później dostęp do usług chmurowych; w jednym zaobserwowanym przypadku od skanowania GitHuba do wykradzenia danych z Azure Key Vault minęło pięć minut. Powiązane logowania tożsamości aplikacji Microsoft odnotował najwcześniej 28 października.
Jak ARTEX łączył publiczne sekrety z dostępem do chmury
Zapytania opisywane przez Microsoft łączyły nazwy organizacji z hasłami związanymi z sekretami oraz dostawcami usług chmurowych i AI. Po znalezieniu danych uwierzytelniających agenci mieli analizować wyniki i podejmować kolejne działania z użyciem prawidłowych poświadczeń aplikacji. Microsoft opisał logowania tzw. principalów usług, czyli tożsamości używanych przez aplikacje, w dziesiątkach aplikacji i wielu tenantach.
W jednym z opisanych przypadków skompromitowane poświadczenie aplikacji wielodostępnej, przejęte u jej dostawcy, miało umożliwić dostęp do dalszych tenantów. Microsoft wymienił też poszukiwanie kluczy kont magazynowych, danych z ustawień App Service, ciągów połączeń oraz poświadczeń Azure Kubernetes Service. Dalsza aktywność obejmowała między innymi Azure Key Vault, Azure Storage, usługi Azure AI i Azure DevOps. W SharePoint i OneDrive odnotowano pobieranie plików oraz dostęp do elementów skrzynek pocztowych.
To konkretny przykład szerszego ryzyka, które opisaliśmy wcześniej w tekście o autonomicznych agentach AI. Szczegóły kampanii i zalecenia obronne Microsoft opisał w raporcie Microsoft Threat Intelligence.
Usunięcie ujawnionego pliku nie unieważnia poświadczenia. Trzeba je unieważnić lub zmienić, a potem sprawdzić, jak było używane.
Trzy ponowienia żądań API w Azure
Microsoft opisał trzy osobne sekwencje, w których po nieudanym żądaniu następowała zmieniona próba zakończona kodem HTTP 200. Każde pierwsze żądanie zwróciło HTTP 400.
| Żądanie | Odstęp do ponowienia | Wynik pierwszego żądania | Wynik ponowienia |
| Metadane Azure Key Vault | Około 28 sekund | HTTP 400 | HTTP 200 |
| Reguła zapory Azure SQL | Około 60 sekund | HTTP 400 | HTTP 200 |
| Zapytanie Application Insights | Około 80 sekund | HTTP 400 | HTTP 200 |
W przypadku Key Vault ponowiona operacja używała wersji ARM API 2023-07-01. Odstępy dotyczą oddzielnych żądań, a nie jednego łącznego czasu działania.
Jakie działania obronne zaleca Microsoft
Microsoft zaleca natychmiast unieważnić lub obrócić ujawnione poświadczenia i przeanalizować ich wcześniejsze użycie. Zespoły powinny też usunąć sekrety, certyfikaty lub poświadczenia federacyjne, które mógł dodać napastnik, oraz zmienić sekrety przechowywane w dostępnych dla zaatakowanej aplikacji magazynach Key Vault. Uprawnienia principalów usług warto ograniczyć do minimum potrzebnego do ich zadań.
Do sprawdzenia Microsoft wskazuje między innymi logi logowań principalów usług i logowań nieinteraktywnych, Azure Activity, diagnostykę Key Vault i Storage, dzienniki audytowe Entra ID oraz Microsoft 365. Zaleca również analizować wzorce zachowań, nie tylko adresy IP: na przykład adres logujący się do co najmniej trzech principalów usług z mieszanymi wynikami albo aplikację żądającą tokenów dla różnych usług chmurowych w krótkim czasie. Microsoft zaznacza, że adresy IP i identyfikatory klienta mogą się zmieniać.
Wskazanie adresu 199.19.77[.]84 w regule Conditional Access dla tożsamości obciążeń wymaga licencji Workload ID Premium i dotyczy pojedynczych tenantów, w których zarejestrowano aplikację wielodostępną. Microsoft zaleca blokować dokładny adres, a nie cały ASN. Usunięcie poświadczenia nie unieważnia już wydanych tokenów, które pozostają ważne do upływu terminu ważności.
Osobny przypadek: sekrety w konfiguracji Claude Code
Claude Code nie był częścią kampanii ARTEX. W anglojęzycznym materiale SavvyNik omawiał odrębny raport Apiiro: polecenia zatwierdzone opcją „Don't Ask Again” mogły zapisywać hasła i klucze API w lokalnych plikach konfiguracyjnych, które następnie trafiały do publicznych repozytoriów GitHub. SavvyNik przypisał Apiiro odkrycie ponad 1 100 publicznych kopii konfiguracji zawierających co najmniej jeden sekret oraz 2 539 rzeczywistych sekretów w około 2 000 repozytoriów.
