Microsoft 8 października opisał tryb Auto, który ma kierować zadania GitHub Copilot do modeli lokalnych lub chmurowych, oraz sandbox ograniczający działanie wybranych narzędzi agentów. Auto ma objąć Copilot CLI, aplikację Copilot i Visual Studio Code, a Microsoft wskazał koniec października 2026 roku jako termin jego wdrożenia. To zapowiedziany cel, nie informacja o zakończeniu wdrożenia. Wcześniej pisaliśmy o hybrydowej AI Microsoftu w Windows; tym razem szczegóły dotyczą wyboru modeli i granic sandboxa.
BYOK i Auto dają inny zakres kontroli
BYOK — „bring your own key”, czyli korzystanie z własnego klucza i dostawcy modelu — pozwala użytkownikowi wskazać dostawcę lub skonfigurować zgodny endpoint. Auto ma działać inaczej: Copilot ma dobierać lokalne albo chmurowe przetwarzanie do zadania i stanu pamięci podręcznej podczas wieloetapowej sesji.
| Tryb | Kto wybiera model lub kieruje zadaniem | Opisane środowiska |
| BYOK | Użytkownik konfiguruje dostawcę lub wybiera model. | Copilot CLI i Visual Studio Code |
| Auto | Copilot ma kierować zadania do modelu lokalnego lub chmurowego. | Copilot CLI, aplikacja Copilot i Visual Studio Code |
Copilot CLI obsługuje dostawców typu openai, azure i anthropic. Typ openai obejmuje zgodne endpointy, takie jak Ollama. Przykładowa konfiguracja lokalnej usługi Ollama używa adresu http://localhost:11434 w zmiennej COPILOT_PROVIDER_BASE_URL oraz identyfikatora modelu w COPILOT_MODEL. Model dla CLI musi obsługiwać wywoływanie narzędzi i strumieniowanie; GitHub zaleca okno kontekstowe co najmniej 128 tys. tokenów, by uzyskać najlepsze wyniki.
W Visual Studio Code model można dodać przez wybór modelu czatu i opcję Manage Language Models. W przypadku Ollama Visual Studio Code kieruje użytkowników do oficjalnego rozszerzenia, ponieważ wbudowany dostawca Ollama jest wycofywany. Modele używane przez agentów muszą obsługiwać wywoływanie narzędzi.
Lokalna inferencja nie oznacza pracy offline
Lokalny model może generować odpowiedzi na urządzeniu, ale to nie przesądza o tym, gdzie działają pozostałe funkcje. W Copilot CLI ustawienie COPILOT_OFFLINE=true blokuje kontakt z GitHub. Jeśli jednak skonfigurowany dostawca działa zdalnie, nadal otrzymuje prompty i kontekst kodu. Do odizolowania połączenia potrzebny jest lokalny dostawca albo dostawca działający w tym samym odizolowanym środowisku.
Visual Studio Code pozwala korzystać z lokalnego czatu BYOK bez konta GitHub i planu Copilot, także offline. Konto GitHub jest jednak nadal wymagane przez funkcje takie jak wyszukiwanie semantyczne, podpowiedzi w kodzie i funkcje korzystające z embeddingów — reprezentacji tekstu używanych między innymi do wyszukiwania znaczeniowego. Sam wybór modelu lokalnego nie przenosi automatycznie tych funkcji na komputer.
Co obejmuje granica sandboxa
Lokalna inferencja i sandbox to osobne sprawy: pierwsza dotyczy miejsca działania modelu, druga — sposobu ograniczania wybranych narzędzi. Microsoft opisuje granicę procesu dla poleceń powłoki oraz, domyślnie, lokalnych serwerów MCP i serwerów językowych. MCP, czyli Model Context Protocol, to protokół łączący modele z zewnętrznymi narzędziami i usługami.
Wbudowane narzędzia plikowe podlegają kontrolom polityk w mechanizmie agenta, ale nie są izolowane jako procesy potomne przez system operacyjny. Zdalne serwery MCP znajdują się poza lokalnym sandboxem procesów. Wybór modelu lokalnego sam w sobie nie ogranicza dostępu narzędzi ani połączeń sieciowych.
Backend sandboxa zależy od systemu operacyjnego
Microsoft opisuje różne mechanizmy dla poszczególnych systemów. W Windows wykorzystuje Microsoft Execution Containers (MXC), w tym warstwę BaseContainer rozwiązania ProcessContainer. macOS korzysta z Seatbelt, a Linux z bubblewrap. Według Microsoftu te mechanizmy nie wymagają osobnej maszyny wirtualnej ani obrazu kontenera.
