NASA podała, że na tarczy osłony termicznej Artemis II znalazła dziewięć miejsc utraty zwęglonego materiału o różnej wielkości. W ocenie opublikowanej 15 października 2026 roku porównała ten wynik ze 103 takimi miejscami w Artemis I i stwierdziła, że pęknięcia oraz utrata materiału były dziesięciokrotnie mniejsze niż podczas wcześniejszej misji. Techniczna ocena NASA informowała również, że osiągi aerodynamiczne i aerotermiczne Oriona były zgodne z przewidywaniami inżynieryjnymi opartymi na analizach przed lotem i testach naziemnych.
Zakres porównania z Artemis I
| Misja | Miejsca utraty zwęglonego materiału na tarczy osłony |
| Artemis I | 103 |
| Artemis II | 9 |
Liczba dziewięciu miejsc dotyczy osłony Artemis II i obejmuje ubytki różnej wielkości. NASA osobno oceniła skalę pęknięć i utraty zwęglonego materiału: według agencji obie były dziesięciokrotnie mniejsze niż w Artemis I. To dwa powiązane, ale odrębne wyniki inspekcji.
NASA wiązała zmianę z korektą trajektorii wejścia w atmosferę po analizie Artemis I. Zmodyfikowany profil skrócił maksymalną dopuszczalną odległość wzdłuż trasy między wejściem w atmosferę a wodowaniem, ograniczając czas spędzony w zakresie temperatur związanym ze zjawiskiem zaobserwowanym podczas wcześniejszej misji.
Jak dokładnie Orion osiągnął cele
NASA podała, że Orion wszedł w atmosferę w odległości do około 59 metrów od docelowego interfejsu wejścia, a następnie wodował około 0,95 kilometra od przewidywanego miejsca lądowania. To osobne wyniki dotyczące trajektorii i dokładności wodowania.
Analiza osłony po locie
Osłona termiczna Oriona składa się ze 186 bloków ablacyjnego materiału Avcoat. W sierpniu 2026 roku NASA rozpoczęła w Marshall Space Flight Center pobieranie próbek osłony i jej wewnętrzne skanowanie rentgenowskie. W ocenie z 15 października agencja informowała, że nadal porównuje skany laserowe z pomiarami sprzed lotu oraz prowadzi badania materiału i analizę termiczną.
