In de afgelopen decennia wordt het woord hacker automatisch geassocieerd met personal computers, maar de geschiedenis vertelt ons dat hacking als praktijk vele jaren ouder is dan de onvergetelijke IBM PC. Ponskaarten, telefoons en telegrafen waren de favoriete doelwitten van experts en liefhebbers, gericht op het aantonen van de zwakheden van die systemen, het verdienen van wat extra dollars, en in kritiekere gevallen, het redden van levens. Vandaag noemen we er een aantal.
We kennen de situatie: als iemand het wachtwoord van een Facebook-profiel raadt, is hij een hacker. Als hij een programma kan kraken, is hij een hacker. Als hij een VPN-service gebruikt, is hij een hacker. Als hij de harde schijf van zijn computer kan vervangen, is hij een hacker. Als hij geen Windows gebruikt, is hij een hacker.
Alles wat 'buiten' het normale gebruik van een personal computer valt, kan iemand het label hacker opleveren, terwijl hij in werkelijkheid alleen maar andere wegen verkent.
Die ontdekkingsreizigers dateren uit het begin van de twintigste eeuw, in de kindertijd van de draadloze communicatie. Wil je weten wat hackers deden in het tijdperk vóór de IBM PC? Laten we dan een aantal gevallen bekijken.
Nevil Maskelyne
Deze Britse goochelaar en uitvinder had een nauwe band met de ontwikkeling van de draadloze telegraaf, en had genoeg redenen om Guglielmo Marconi, die een groot aantal patenten controleerde, niet te mogen. Toen de Italiaanse ingenieur openlijk verklaarde dat "zijn" draadloze telegrafie "veilig en privé" was, besloot Maskelyne het tegendeel te bewijzen. Tijdens een openbare demonstratie die Marconi in juni 1903 organiseerde, waarbij twee draadloze telegrafen over een afstand van 480 kilometer zouden worden verbonden, slaagde Maskelyne erin om in de transmissie het woord "Ratten" keer op keer in te voegen, gevolgd door een spot over "een jong ventje uit Italië" (Marconi was 29 jaar) die "de mensen had misleid". Dat was genoeg om Maskelyne tot de eerste hacker te maken.
René Carmille
Carmille was controleur-generaal van het Franse leger en een expert in ponskaarten, met controle over de machines die de collaborerende naziregering van Philippe Pétain gebruikte om "demografische informatie" te verwerken, oftewel het opsporen van joden en andere 'Untermenschen' in Frankrijk. Carmille bood zich vrijwillig aan en stelde zijn systemen ter beschikking... maar niet voordat hij ze zodanig had aangepast dat ze nooit informatie in de zogenaamde "Kolom 11" (Religie) van de kaarten zouden ponzen, waardoor duizenden joden werden gered. Carmille was in feite een dubbelagent van het verzet, en vond een manier om de nazi's twee jaar lang te misleiden. Toen ze zijn list ontdekten, werd hij gevangengenomen en twee dagen lang persoonlijk ondervraagd door Klaus Barbie, "de Slager van Lyon", en naar Dachau gestuurd, waar hij in januari 1945 stierf. De man die de Holocaust hackte.
David Condon
De jaren '60 en '70 werden gekenmerkt door de praktijk van phreaking, die tot doel had gebruik te maken van de zwakheden van het telefoonsysteem om toegang te krijgen tot speciale diensten zoals interlokale gesprekken. De eerste phreak begon echter al in 1955. Zijn naam was David Condon, en hij ontdekte dat door op een Davy Crockett-speelgoedfluitje naast de telefoon te blazen, hij de toon van 1.000 Hz kon genereren die toegang gaf tot gratis gesprekken, exclusief voor de technici van het telefoniebedrijf. Het fluitje was bedoeld om kanaries en parkieten aan te trekken, en met een oorspronkelijke prijs van 49 cent kon niemand veel verwachten, maar vandaag de dag bestaat er geen twijfel dat Condon zijn investering terugverdiende.
Joe Engressia
Misschien was Condon de eerste phreak waar we van weten, maar degene die deze hacks populair maakte was Joe Engressia, veel beter herinnerd onder zijn tweede naam Joybubbles. Geboren blind en met een absoluut gehoor, ontdekte Engressia dat hij telefoonnummers kon kiezen door de haak snel in te drukken, en met precisie de tonen te fluiten die compatibel waren met interlokale gesprekken. Die vaardigheid maakte hij tot een dienst terwijl hij studeerde aan de universiteit (hij 'verkocht' zijn gefluit voor een dollar). De populariteit van Engressia onder andere phreaks (en versterkt door de berichtgeving in Esquire) bracht hem onvermijdelijk in de problemen met Ma Bell (de bijnaam van de Bell Telephone Company) en met de FBI, die zijn activiteiten twee jaar lang had gevolgd, tussen 1969 en 1971. Een waar genie, met diepe mentale littekens veroorzaakt door het misbruik dat hij leed door een van zijn leraren. Engressia 'keerde terug naar zijn kindertijd' in 1988 en veranderde drie jaar later zijn naam in Joybubbles. Deze phreak werd een inspiratiebron, en zelfs Hollywood gebruikte delen van zijn leven voor personages (zoals Whistler in de film Sneakers).
Allan Scherr
Het concept van wachtwoord werd in 1962 uitgevonden en geïmplementeerd door MIT-professor Fernando Corbató. Naast het bieden van een extra laag privacy aan studenten en onderzoekers die gebruikmaakten van de gedeelde servers, dienden de wachtwoorden ook om hun tijd te beperken, amper vier uur per week per account. Een van die onderzoekers, Allan Scherr, werd het zat en ontwierp een ponskaart om de server te dwingen alle wachtwoorden van geregistreerde accounts af te drukken, zodat hij wanneer zijn quotum op was, gewoon opnieuw kon inloggen met een andere gebruiker. Drie jaar later kwam Scherr bij IBM terecht, maar zijn verhaal als de eerste wachtwoorddief is onvergetelijk.
Carlton Tucker
De naam klinkt niet bekend? Persoonlijk kan ik je geen ongelijk geven, maar professor Tucker neemt een heel bijzondere plaats in op deze lijst als de eerste die het woord hacker in een negatieve zin gebruikte. Het jaar was 1963 en de phreaks richtten ware chaos aan met het telefoonsysteem van het MIT. Tucker verklaarde in het instituutskrantje dat deze "hackers" de privéverbindingen tussen het MIT en Harvard hadden overgenomen en de kosten van hun interlokale gesprekken hadden doorgeschoven naar een nabijgelegen radarstation. Een van zijn favoriete methoden was om de PDP-1-computer op het telefoonnetwerk aan te sluiten en elke beschikbare lijn te testen tot er een toon werd gevonden. Hoewel Tucker zei dat hij alles zou doen om de betrokkenen te waarschuwen en te beschermen, herinnerde hij hen er ook aan dat als het telefoniebedrijf hen te pakken kreeg, ze in de gevangenis zouden belanden, en dat het MIT "twee of drie studenten" per jaar schorste vanwege telefonisch misbruik.
RABBITS?
Helaas kennen we de identiteit van de oorspronkelijke hacker niet, maar wel zijn creatie. Ergens in 1969 installeerde een mysterieuze gebruiker een klein programma (nu RABBITS genoemd) op het Burroughs 5500-systeem van het Computing Center van de Universiteit van Washington, met als enige functie om elke keer dat het werd uitgevoerd een kopie van zichzelf te maken. Die twee kopieën werden er vier, en de vier acht... tot het systeem instortte door de overbelasting. Negen jaar later voerde iemand een soortgelijke variant uit, Wabbit genaamd, op een IBM System/360. Vanuit een technisch oogpunt zijn RABBITS en Wabbit geen virussen of wormen, maar ze passen het concept van de forkbom toe, een echte klassieker onder DoS-aanvallen.
Ray Tomlinson en Bob Thomas
Ray Tomlinson is de maker van e-mail. Bob Thomas ontwikkelde wat velen beschouwen als het eerste computervirus, Creeper. In de oorspronkelijke versie deed Creeper niets anders dan een bericht tonen ("I'm the Creeper, catch me if you can!"), naar een ander systeem gaan en de vorige kopie verwijderen. Tomlinson kreeg het idee om Creeper superkrachten te geven (het virus verplaatste zich niet meer, maar vermenigvuldigde zich) en het los te laten op ARPANET. Gelukkig schreef Tomlinson ook het antivirusprogramma Reaper, een soort digitale Terminator met als enige taak elke kopie van Creeper te vernietigen die hij op systemen aantrof. Er zijn bijna 50 jaar verstreken sinds de geboorte van Creeper, en in essentie hebben alle moderne virussen er iets van in zich.
Wozniak en Jobs
Ondanks onze sympathie of afkeer, kon dit team niet ontbreken. Na het lezen van het beroemde artikel over Joybubbles en de andere phreaks in Esquire, kwam Steve Wozniak in contact met John 'Captain Crunch' Draper en leerde hij zijn eigen blue box te bouwen. Wozniak was geobsedeerd geraakt door dat artikel en typte het zelfs over op zijn typemachine, als back-up voor het geval hij de tekst kwijtraakte. Na enkele optimalisaties (en een aantal grappende telefoontjes die zich uitstrekten tot het Vaticaan), presenteerde Wozniak zijn blue box aan Steve Jobs, en zoals te verwachten was, zag de jongste van de twee Steves er een lucratieve business in. Wozniak bouwde de blue boxes voor een kostprijs van 75 dollar, en Jobs verkocht ze onder de studenten voor 150 dollar. Illegaal tot op het bot, maar ze verdienden er wat geld mee.
John Walker
Elke simpele zoekopdracht over John Walker onthult dat hij een van de oprichters is van Autodesk (het moederbedrijf van het beroemde AutoCAD)... maar hij schreef in 1975 ook ANIMAL voor het UNIVAC 1108-systeem. Op het eerste gezicht was ANIMAL een vraag-en-antwoordspel dat probeerde te raden aan welk dier de gebruiker dacht. Op de achtergrond werkte ANIMAL samen met een ander programma genaamd PERVADE om kopieën van beide te maken in elke map waar de gebruiker toegang toe had, inclusief de structuren op magnetische tape, wat zorgde voor een sprong naar andere compatibele systemen. ANIMAL kon geen schade aanrichten en respecteerde grotendeels het ontbreken van rechten, maar dat veranderde niets aan zijn positie als de eerste trojan.
Bron: Listverse
