Wanneer een horror-subgenre in de mode raakt, doet het dat explosief. De werken vermenigvuldigen zich en fans doen er alles aan om tijd te creëren om alles te zien, maar soms vindt het materiaal ons eerst... en een goed voorbeeld daarvan is analoge horror. Aan de oppervlakte gebruikt dit subgenre verouderde technologieën zoals CRT-televisies, VHS-banden en signalen van oude stations om verontrustende verhalen te vertellen, maar als we wat dieper graven, vinden we veel meer dan dat...
Drie jongeren in het bos en een stapel brieven
In 1999 kwam The Blair Witch Project in de bioscopen en veranderde er iets in het horrorgenre. Puristen mogen deze conclusie dan niet zo leuk vinden, maar het valt moeilijk te ontkennen. Ik doel op de popularisering van de found footage of gevonden beeldmateriaal, een subgenre dat hij zeker niet heeft uitgevonden (Cannibal Holocaust gaat 19 jaar aan Blair Witch vooraf), maar dat hij wel heeft gevoed.
The Last Horror Movie, Paranormal Activity, Rec, Cloverfield, V/H/S... de found footage domineerde het eerste decennium van de 21e eeuw bijna op dezelfde manier als de slashers de jaren '80 domineerden, maar in plaats van te verdwijnen, maakte het een soort evolutionaire sprong.
Iets soortgelijks kan worden gezegd over found footage in relatie tot de epistolaire roman, dat wil zeggen, een roman verteld via brieven. Zowel Frankenstein als Drácula zijn de eerste voorbeelden die in je opkomen, maar als de epistolaire roman een fundamentele structuur aan de found footage gaf, wat komt er dan? Hoewel sommige bronnen spreken van een offshoot of spin-off, bestaat er een zekere consensus om analoge horror als zijn directe erfgenaam te zien.
Analoge horror, de nieuwe terreur op internet
Zoals de naam al doet vermoeden, is een essentieel aspect van analoge horror dat elk element lijkt te zijn geproduceerd vóór de digitalisering en de analoge black-outs, maar het is ook geen harde regel die moet worden gehoorzaamd.
In werkelijkheid is het doel niet simpelweg het simuleren van de tracking van een videorecorder of de slechte resolutie van een zwart-witcamera, maar deze technische beperkingen in de verhaalvertelling opnemen, gebrek aan informatie, ongemak, spanning genereren. We weten dat er iets ernstigs en intens verborgen zit in de glitches, de beeldonderbrekingen en de overmatige contrasten... maar we kunnen niet stoppen met kijken tot het te laat is.
Tegelijkertijd is een van de krachtigste ingrediënten in analoge horror de apathie of de «ontmenselijking». Veel van deze verhalen gebruiken een of andere organisatie of instantie om de centrale details te delen, met een analytische/educatieve toon, zelfs wanneer de situatie volledig uit de hand is gelopen.
Denk aan een «BLIJF KALM EN BLIJF BINNEN» uitgezonden door een beeldbuis-tv met de klassieke noodsirene die uit de luidspreker knalt, terwijl je schreeuwen van angst en wanhoop buiten hoort.
Dit soort scènes komt veel voor in analoge horror, maar een groot aantal creatieven heeft andere wegen weten te bewandelen, waarbij ze hersenen links en rechts doen smelten.
Tot slot is een derde karakteristiek onderdeel van analoge horror de kaping en manipulatie van uitzendingen.
Bij meer dan één gelegenheid zijn de boodschappen regelrecht tegenstrijdig, wat wijst op een strijd tussen de echte maker van de inhoud en een of andere kwaadaardige invloed die het proces probeert te saboteren... of is het misschien andersom?
Oké, waar beginnen we?
Local 58, ook bekend als Local58 WCLV-TV, is een creatie van Kris Straub, die we kennen van de creepypasta Candle Cove uit 2009. De video's worden gepresenteerd alsof het verschillende uitzendingen en programma's zijn van het publieke televisiekanaal Local 58.
Het totale aantal korte films dat beschikbaar is op YouTube is negen, maar Kris heeft er elf gepubliceerd (dus je hebt nog werk voor de boeg), en het is een gegarandeerde binge-watch. Zonder te veel spoilers te delen, kan ik maar drie dingen zeggen:
- Vertrouw niet op de stem van de gps.
- Luister nooit naar de overheid, nooit.
- Kijk niet naar de maan en ook niet naar het licht ervan.
The Mandela Catalogue is wat chaotischer in zijn organisatie, maar zoals Engelstaligen zouden zeggen, het is de aard van het beest.
Het project combineert CCTV-camera's, religieuze tekenfilms, instant messaging-apps en telefoongesprekken om het verhaal van Mandela County te vertellen, een fictief graafschap in het zuidoosten van Wisconsin.
Een drastische bevolkingsafname, de massale verdwijning van kinderen, vreemde en verontrustende dubbelgangers, een politieagent die de waarheid probeert te ontdekken en een dreiging van bijbelse proporties vormen de essentie van The Mandela Catalogue, die de maker Alex Kister relatief up-to-date heeft gehouden in de afgelopen twee jaar.
