Mijn obsessie met atomaire gadgets van twijfelachtige effectiviteit heeft me onvermijdelijk naar de bijzondere wereld van noodrantsoenen geleid. Eerder hebben we gesproken over «Dieet van de Apocalyps» en over de rol van SPAM tijdens de Tweede Wereldoorlog en de jaren daarna, maar vandaag kunnen we met zekerheid zeggen dat de Amerikaanse overheid niets oningeblikt heeft gelaten... en dat geldt ook voor drinkwater. Het kanaal New England Wildlife & More publiceerde enkele jaren geleden een video waarin ze de inhoud van deze «waterblikken voor noodgevallen» na 65 jaar onderzochten...
De blikken laten geen twijfel bestaan: «Emergency Drinking Water», verpakt door MacDonald-Bernier uit Boston, Massachusetts. Alles wat ik over dat bedrijf heb kunnen achterhalen, is dat het tussen 1900 en 1970 actief was, maar ik vond ook andere namen, zoals H&M Packing Corporation en International Packing Corporation.
Het contractnummer, N383-155s-XXXXX (meestal 77754 of 90175), wijst naar de Amerikaanse marine, en met een datum van 11 september 1953 werden de blikken verzegeld twee maanden na het einde van de Koreaanse Oorlog. De specificatie MIL-W-15117, gericht op «blikken drinkwater voor noodgevallen» had ten minste twee revisies, A en B. Met meer dan 65 jaar op de teller zijn deze blikken interessante verzamelobjecten geworden, maar de vraag is... kun je de inhoud drinken?
Chemische tests op water dat sinds 1953 is verzegeld
Het wordt meteen duidelijk dat er «iets vreemds» in het water drijft, en de maker van het kanaal omschreef de geur als metaalachtig en chemisch. De belangrijkste test is een 9-in-1-pakket dat de aanwezigheid van koper, ijzer, lood, nitraat-nitriet en chloor detecteert, naast pH en hardheid. De overige tests (dezelfde die in aquaria worden gebruikt) zijn slechts een controlemiddel om te controleren of de eerste test nauwkeurige resultaten oplevert.
Ook vermeldenswaard is dat het blik niet tot de rand gevuld is, en op de binnenwanden zien we een groene ophoping (die biologisch kan zijn... of niet). Wat gaven de tests aan? De pH-, hardheids- en nitraat-nitrietwaarden lijken acceptabel, maar met 20 delen per miljoen lood, 7 delen per miljoen koper, 5 delen per miljoen ijzer en 1 deel per miljoen ammoniak overschrijdt deze vloeistof ruimschoots de door de EPA aanbevolen limieten.
Waarom is dit gebeurd? De aanwezigheid van lood is te wijten aan de «naad» van het blik: door de decennia heen begon het lood van die soldeer in het water te lekken tot die concentratie. Maar het bestaan van ammoniak wijst op biologisch afval, en daarom was de laatste testfase onder de microscoop. Hoewel er niets vanzelf beweegt, zijn de deeltjes uit het blik opmerkelijk.
Kortom... nee. Niemand zou uit een van die blikken moeten drinken.
