Film, televisie en streaming hebben tegenwoordig toegang tot buitengewone middelen die veertig jaar geleden als pure magie zouden zijn beschouwd. Destijds werden technische beperkingen opgelost met een flinke dosis creativiteit en experiment, wat resultaten opleverde die zelfs vandaag de dag nog als primitieve CGI worden herkend. In een oud artikel voor Cartoon Brew deelde Neil Emmett enkele voorbeelden van pseudo-CGI, te beginnen met een iconisch en onvergetelijk personage uit de jaren tachtig.
Max Headroom is uiteraard een icoon. Eerst was er de film, daarna de show, en uiteindelijk kwam de serie, maar ondanks de formatwijzigingen en het verstrijken van de tijd bleef Max Headroom altijd consistent. Wie zijn achtergrond niet kent en hem voor het eerst ziet, zou kunnen concluderen dat Max het product is van zeer eenvoudige CGI, maar er is hier geen animatie.
Pseudo-CGI: nepcomputeranimaties maken
Wat op het scherm verschijnt is de acteur Matt Frewer zelf, met veel latex en een glanzend pak van glasvezel. Zijn stem werd bewerkt met een harmonizer, en de helft van de frames werd tijdens de productie verwijderd, waardoor een geloofwaardiger "geanimeerd effect" ontstond. Het enige digitale was de achtergrond.
Een ander voorbeeld uit het artikel is Escape From New York, de klassieker uit 1981. Wanneer Snake Plissken zijn vlucht begint om de stad binnen te dringen, tonen de schermen een "digitale reproductie" van Manhattan, maar ook die digitalisering is nep: in werkelijkheid bouwden ze een schaalmodel, bedekten ze de randen van de gebouwen met reflecterende tape en filmden ze de scène onder ultraviolet licht.
Toch was het bekendste en naar mijn mening mediageniekste geval Tron. De originele film uit 1982 bracht het potentieel van backlighting tot het uiterste, en gecombineerd met live-action-optredens lijkt het eindresultaat digitaal verwerkt. Natuurlijk bevat Tron echte CGI, maar naar schatting slechts zo'n vijftien tot twintig minuten van de film. De technische beperkingen waren zelfs zo groot dat het creëren van één enkel frame tot zes uur kon duren.
Bron: Cartoon Brew
