“Kijk, maar raak niet aan”. Hoe vaak heb je zo’n waarschuwing gekregen? Hoe vaak heb je hem genegeerd? Er is iets onweerstaanbaars aan die ongehoorzaamheid, vind je niet? We kunnen praten over arrogantie, hoogmoed of zelfs vrijheid, en het is waarschijnlijk dat je er meer dan eens zonder problemen vanaf komt… maar in deze gangen zijn de gevolgen brutaal. Je zou je lichaam en geest kunnen verwedden in een daad van rebellie zonder het te weten, met een snelle dood als een zegen. Het alternatief… is pijn.
In eerste instantie denken de slachtoffers dat het niet veel voorstelt. Dat is de eerste en de laatste fout die ze maken, hoewel ik ze niet te veel kan kwalijk nemen. Van een afstandje ziet het eruit als een simpele bal van verwrongen metaal. Pas als je dicht genoeg nadert, begrijp je de aard ervan, en dan kan het te laat zijn. Vraag me niet waar het vandaan komt: Niemand heeft er ook maar enig idee van, en het originele dossier vermeldt zelfs geen oorsprong. Gelukkig is de insluiting niet zo ingewikkeld. Als dat ding een eigen wil had, zou het een catastrofe zijn.
SCP-162. Bijna twee en een halve meter in diameter, en iets meer dan twee meter hoog. Een zieke bal van haken, vislijn, naalden, scharen, spijkers, prikkeldraad, en eigenlijk elk denkbaar metalen ding met een punt of rand. Iedereen zou denken aan het smelten van die nachtmerrie en het omvormen tot paperclips… maar er zit meer achter het metaal. Iedereen die te dichtbij komt voelt een onweerstaanbare drang om SCP-162 aan te raken. Het effect kan hele weken duren, met enkele goed gedocumenteerde gevallen van gewelddadige obsessie. De beveiligers handelden snel.
Over het algemeen is er geen verandering in de grootte van SCP-162, tenzij het wordt 'gevoed' met extra voorwerpen van vergelijkbare aard. Ze worden onderdeel van de metalen wirwar met een verontrustende snelheid, alsof het ze opslorpt. De Stichting heeft hier al mee geëxperimenteerd… en uiteraard liet ze sommige klasse D-personen hun contacthonger stillen. De kleinste aanraking zorgt ervoor dat meerdere haken zich in de huid van het slachtoffer boren. Elke poging om te ontsnappen vermenigvuldigt het effect, met een groter aantal haken, spijkers, naalden en vishaken die door het vlees gaan. De ervaring is een absolute marteling, met een pijn die ver uitgaat boven die van normale haken en naalden.
Iedereen die probeert het slachtoffer van SCP-162 te redden, zal ernstig gewond raken in het beste geval… of zich aansluiten bij de pijnsessie in het slechtste geval. Alsof dat nog niet genoeg is, raken de slachtoffers in een soort cyclus. Eerst schreeuwen ze en roepen ze wanhopig om hulp, en daarna… hebben hun gezichten een uitdrukking van plezier. Soms vragen ze om met rust gelaten te worden, of proberen ze iemand anders te grijpen om “de ervaring te delen”.
Allen die gevangen zitten in SCP-162 zullen sterven door bloedverlies. Maar ontsnappen is niet onmogelijk. De Stichting heeft hier middelen… andere SCP's die immuun zijn voor SCP-162, of die de lichamelijke schade van de slachtoffers kunnen overdragen op hun eigen lichaam. Kruisexperimenten zijn strikt gereguleerd en worden alleen uitgevoerd met goedkeuring van de Raad. Onthoud: Als je de drang voelt, laat het weten. Ik kan me voorstellen dat je niet wilt eindigen op duizend plaatsen doorboord, schreeuwend van pijn, angst en plezier tegelijk...
