“Sommige manieren willen gewoon de wereld zien branden.” Onwaarschijnlijk dat zo’n zin uit iets triviaals als een film komt… maar dat vermindert de kracht ervan niet. De Stichting heeft… meerdere exemplaren in haar installaties met die eigenschap. We kunnen ze basis, elementair, primordiaal noemen, en toch zit er achter die vermeende eenvoud een brute zuiverheid die ze extreem gevaarlijk maakt. Er is geen diplomatie, geen redenering. Ze willen maar één ding, en ze stoppen niet voordat ze het hebben…
De ontdekking
Ik weet alleen dat de Stichting het voor het eerst vond in de zomer van 2007. Het bosbrandseizoen was harder dan normaal, en na het analyseren van meerdere haarden concludeerden de agenten dat er iets abnormaals achter zat. Ze hebben het in een cel van 5 x 5, versterkt met brandwerend materiaal en automatische sprinklers. Zijn enige privilege is een kleine ruimte om zijn basisvorm te behouden en aan het vocht te ontsnappen, niets meer. Eenmaal per dag krijgt hij zijn portie brandstof, en de mannen die daar naar binnen gaan zijn van top tot teen beschermd. Het lijken wel robots, je zou ze moeten zien.
We weten niet waar het vandaan komt. Op de een of andere manier heeft het al onze detectiesystemen weten te ontwijken, en het enige dat zijn aanwezigheid verraadt zijn de vlammen. Vanuit het meest basale oogpunt is SCP-457… vuur. Intelligent vuur, dat met snelheid en vastberadenheid reageert zodra het een nieuwe brandstofbron vindt… welke dan ook. Deuren, muren, leidingen, de vloer. Jij en ik. Vuur dat zijn aard herkent en niet van plan is zijn opmars te matigen of in te houden.
In zijn minimale vorm is SCP-457 niet groter dan de vlam van een lucifer. Het verschil is dat het op elk moment probeert over te springen naar een overvloediger brandstofbron. Handen, kleding, haar. Alles wat te verbranden valt wordt geconsumeerd en opgenomen, waardoor het groter wordt. Maar de vlammen zijn niet het enige dat groeit. SCP-457 wordt slimmer, sluwer met elke vezel die het consumeert. Om de een of andere reden neemt het, telkens wanneer het een grootte bereikt die vergelijkbaar is met een menselijk lichaam, onze algemene gedaante aan. Het weet wat we zijn.
Communicatie
En in die toestand kan het communiceren. Soms tekent het letters met zijn eigen vuur op de muren. En andere keren… spreekt het. Dat zou onmogelijk moeten zijn omdat het geen stembanden heeft, maar het gebruikt oververhitte lucht en het geluid van de vlammen om woorden te creëren. Ik vermoed dat je wilt weten wat er gebeurt als het te groot wordt. De Stichting is er niet in geslaagd om de “drempel” te identificeren, maar er komt een punt waarop SCP-457 zich in tweeën splitst, en die twee worden er vier… zie je het risico? Slechts één detail scheidt ons van een XK-gebeurtenis: de instanties van SCP-457 haten elkaar en proberen elkaar altijd te consumeren, vooral wanneer er weinig brandstof beschikbaar is.
Zijn gedrag is voorspelbaar… voor nu. Alles wat het zoekt is meer brandstof te krijgen en zich te verspreiden. Maar het leert, en heel snel. Het heeft sprinklers gesaboteerd, vallen gezet voor het personeel, en zelfs geprobeerd met hen te redeneren om hem vrij te laten of meer brandstof te geven. Oppervlakkig gezien zou SCP-457 heel gemakkelijk te bevatten moeten zijn… maar niets is minder waar. Het is geen “vlam”, het is geen “gecontroleerde brand”. Het is vuur, levend en bewust, dat elk moment wil ontsnappen. Een vuur dat de wereld wil zien branden om verder te kunnen groeien.
Stel je nu voor dat de instanties van SCP-457 op een dag stoppen met vechten. Stel je voor dat ze op een dag… overeenkomen.
