Het bereik van het merk Tang is werkelijk indrukwekkend. De poederproducten worden in meer dan 35 landen verkocht en bieden een goedkoop alternatief voor traditionele drankjes, afgezien van de meningen over de smaak. Wie de oorsprong van Tang onderzoekt, komt vaak verwijzingen tegen naar de NASA, die suggereren dat het bureau heeft het uitgevonden voor zijn ruimtevluchten. In werkelijkheid dateert de lancering van Tang van vóór de oprichting van de NASA, maar de NASA hielp wel definitief om de populariteit ervan te vergroten...
De NASA heeft allerlei situaties meegemaakt sinds haar oprichting. Persoonlijk herinner ik me een van de duurste codefouten uit de geschiedenis, die leidde tot de vernietiging van de Mariner 1-sonde. Daarnaast zijn er recentere gevallen zoals de detectie en het herstel van de IMAGE-satelliet, die NASA twaalf jaar eerder als verloren had verklaard. Maar NASA heeft een legendarisch imago, en in de zestig jaar van zijn bestaan zijn er allerlei creaties en ontwikkelingen aan toegeschreven... die niet altijd waar waren.
De mythe van Tang en NASA
Een van de opvallendste voorbeelden heeft niets te maken met elektronica, informatica of geavanceerde bouwmethoden. Het gaat om de instantdrank Tang, die je (hoogstwaarschijnlijk) vandaag in de supermarkt kunt vinden. Hoe werd het een 'creatie' van de NASA?
Tang werd ontwikkeld door de scheikundige William A. Mitchell voor de General Foods Corporation (tegenwoordig Mondelēz International) in 1957, maar twee jaar later deed het zijn intrede in de schappen. Het publiek stond aanvankelijk wat terughoudend tegenover het poeder. Maar alles veranderde met een onverwachte klant: NASA.
Op het hoogtepunt van de ruimtewedloop explodeerde de populariteit van Tang toen bekend werd dat astronaut John Glenn aan boord van Friendship 7 (de eerste Amerikaan die in een baan om de aarde kwam) het sap had klaargemaakt en gedronken. Het gemak en gebruiksgemak van Tang reikten verder dan het Mercury-programma (waarvan de leden allerlei problemen moesten oplossen) en vond ook een plaats bij de astronauten van de Gemini- en Apollo-programma's.
Zoals te verwachten viel, perste Tang die relatie maximaal uit (“Als je Tang drinkt, kun je een astronaut worden!”), en bood potten van 400 gram aan voor 59 dollarcent (5 dollar gecorrigeerd voor inflatie).
De actualiteit van Tang onthult dat de grootste markten Brazilië, Argentinië, Mexico, de Filipijnen en Saoedi-Arabië zijn. Het poeder kent een consumptiepiek tijdens de ramadan en vertegenwoordigt iets meer dan de helft van de jaarlijkse Tang-verkopen in het Midden-Oosten.
Nu ... wat vonden de astronauten van Tang? De enige die die vraag ooit oploste was Buzz Aldrin, in 2013. Zijn oordeel? “Tang stinkt”. De 900 miljoen dollar aan verkopen in 2016 suggereren iets anders, maar de reacties staan open.
