De beet van een slang staat hoog op de lijst van meest traumatische en potentieel dodelijke situaties die een mens kan meemaken. Sommige soorten kunnen zelfs een volwassen man doden met heel weinig gif, en binnen enkele minuten. Gelukkig zijn er veel experts die zich richten op het verzamelen van verschillende giffen en het bereiden van antiserums, maar het proces is zeer complex en extreem duur…
Kusttaipans, oostelijke bruine slangen, tijgerslangen, dodelijke adders, mulga-slangen... met één woord: Australië. Als je ooit naar dat land reist, garandeer ik je dat je die wezens NIET buiten een gecontroleerde omgeving wilt tegenkomen. Toch zijn er mensen die ze elke dag hanteren met één doel: slangen melken, of beter gezegd, hun gif extraheren om het proces van antiserumcreatie te starten. Het officiële YouTube-kanaal van Business Insider laat ons deze bijzondere wereld en de enorme uitdagingen zien.
Slangengif: levens redden, beet voor beet
De video begint met een introductie van het werk van Billy Collett, operationeel manager bij het reptielenpark van Somersby in New South Wales. Het wordt meteen duidelijk dat hij een professional met veel ervaring is, simpelweg omdat hij enkele van de dodelijkste slangen ter wereld hanteert (alleen al 300 in die faciliteit) met een haak, een stok en op korte broek. In een van zijn demonstraties 'injecteert' de tijgerslang genoeg gif om 50 mensen te doden, en daarna herhaalt hij het proces met een kusttaipan, die gemiddeld 200 mensen 'zonder problemen' zou kunnen doden.
Maar het verkrijgen van het gif is slechts de eerste helft van een zeer complexe vergelijking. Alle monsters worden ingevroren en gedehydrateerd tot ze kristalliseren (dit vereenvoudigt het transport en ze blijven langer houdbaar). Het verwerkte gif wordt vervolgens naar antiserumproductiecentra gestuurd, die gebruikmaken van paarden. Het paard krijgt een zeer gecontroleerde dosis van het gif en begint kortwerkende antilichamen te produceren. Hoe gezonder het paard, hoe groter de hoeveelheid antilichamen, die van het plasma moeten worden gescheiden.
Logischerwijs zijn de kosten om antiserum te produceren enorm. Afhankelijk van de slang kan een persoon tussen de 10 en 20 doses nodig hebben, wat neerkomt op duizenden dollars per behandeling, een onbetaalbare prijs voor veel regio's. In sommige gevallen is de beste manier om het tekort tegen te gaan overheidsingrijpen gebleken. Costa Rica registreert jaarlijks slechts één of twee sterfgevallen, en hetzelfde geldt voor Australië. De sleutel in die landen is hun gratis toegang tot de behandelingen. Tot slot nog een feit: het opnieuw uitvinden van antidota is een wetenschappelijke prioriteit, en de droom om goedkope pillen te maken komt steeds dichterbij.
