Als we een geluid aan een kleur moeten koppelen, is het eerste – en waarschijnlijk enige – voorbeeld dat in ons opkomt de beroemde witte ruis. Maar wist je dat ruis ook andere kleuren kan hebben, afhankelijk van de spectrale vermogensdichtheid? Zo bestaan er roze, rode, blauwe, violette en grijze ruis. Wil je weten hoe sommige van deze kleuren klinken? Hier zijn een paar video's.
Waarom wordt witte ruis 'wit' genoemd? Hoe komt het dat er een kleur aan wordt gekoppeld? In werkelijkheid is het eenvoudiger dan het lijkt. Zowel licht als geluid bestaat uit golven. Net zoals wit licht alle frequenties vertegenwoordigt die we kunnen zien, doet witte ruis hetzelfde met alle frequenties die we kunnen horen, die normaal gesproken variëren van 20 tot 20.000 Hz. Daar komt bij dat al deze frequenties dezelfde sterkte hebben, maar de reden waarom witte ruis zo klinkt als het klinkt (dat wil zeggen, statische ruis) heeft een biologische component. Voor veel mensen is witte ruis echter erg vervelend. Wat dacht je van een andere kleur proberen...?
De kleuren van geluid uitgelegd
Een van de meest populaire is roze ruis. In tegenstelling tot witte ruis verliest roze ruis drie decibel per octaaf naarmate de frequentie toeneemt (de spectrale vermogensdichtheid is omgekeerd evenredig). Met andere woorden: de hogere frequenties hebben een lager volume. Hoe vreemd het ook klinkt, die vermindering wekt de indruk dat roze ruis evenwichtiger is dan witte ruis, terwijl dat in feite niet zo is.
Rode ruis, ook wel 'bruine ruis' (technisch 'Brown-ruis' naar de ontdekker Robert Brown), legt nog meer druk op de hogere frequenties in vergelijking met roze ruis, met een verlies van zes decibel per octaaf.
Witte, roze en rode ruis worden beschouwd als de drie belangrijkste, maar het verhaal van ruis en kleuren houdt daar niet op. Zowel blauwe als violette ruis zijn 'tegenpolen' van roze en rode ruis, met een toename van respectievelijk drie en zes decibel per octaaf. Als we naar de grafiek van grijze ruis kijken, zien we in essentie met een curve. En wat de rest betreft... laten we zeggen dat ze onderhevig zijn aan interpretatie. Veel mensen noemen stilte 'zwarte ruis', maar niet iedereen volgt die regel.
