Componisten hebben muziek geschreven op (bijna) elk oppervlak dat ze konden vinden. De inspiratie slaat onverwachts toe, en als dat gebeurt, moet je snel aantekeningen maken. Echter, muziek schrijven puur om het te kopiëren kan vermoeiend zijn, tenzij er een manier bestaat om het proces te vereenvoudigen. Moderne computers namen die taak moeiteloos over, maar in de jaren '50 konden redacteuren, docenten en muzikanten een muziekschrijfmachine aanschaffen, ontworpen door de uitvinder Robert H. Keaton.
Schrijfmachines zijn fascinerend, en we hoeven ze niet te verzamelen om dat te waarderen. Het is voldoende om de IBM Selectric in actie te zien, die ons naast het direct typen ook de mogelijkheid gaf om hem aan een computer te koppelen en als printer te gebruiken.
Verschillende toetsenborden zijn geïnspireerd op schrijfmachines, terwijl andere platforms probeerden hun minimalisme te imiteren (de Freewrite-machine, ex-Hemingwrite)
Voor elke componist zijn een vel papier en een potlood meer dan voldoende, maar stel je een docent voor die meerdere exemplaren maken voor zijn studenten, of een redacteur die snelle correcties op meerdere vellen moet aanbrengen. In die gevallen was het antwoord een Keaton-machine.
De Keaton-muziekschrijfmachine
De geschiedenis van de Keaton-muziekschrijfmachine gaat terug tot 1936, toen de maker Robert H. Keaton het eerste patent aanvroeg. Dat concept had slechts 14 toetsen, maar in 1953 besloot Keaton een tweede generatie te registreren, met in totaal 33 toetsen.
Vanaf dat punt kwamen de eerste commerciële eenheden op de markt, met een gemiddelde prijs van 225 dollar (meer dan 2.000 dollar gecorrigeerd voor inflatie). Het gelinieerde vel wordt onder het schrijfelement geplaatst en een hendel aan de linkerkant past de hoogte aan (elke 'stip' verandert de positie met 1/24 inch).
De knop aan de onderkant fungeert als spatiebalk (hoewel het technisch gezien drie spatietoetsen heeft), en in de rechteronderhoek bevindt zich de hendel om de wagen terug te laten keren. Een naald naast het lint geeft de exacte plaats aan waar de noot op het papier wordt geregistreerd.
Op het eerste gezicht zou iedereen concluderen dat de Keaton-machine langzaam en onhandig is, maar we mogen het potentieel van carbonpapier niet vergeten: als iemand er snel mee overweg kon, kon hij zijn productiviteit verdubbelen door een carbonvel en een extra gelinieerd vel te gebruiken.
Toch adopteerden componisten de machine niet (ze schreven sneller met de hand), en er zijn nog maar een paar exemplaren over. Als je er een vindt, laat hem dan niet gaan! En we laten je nog wat meer afbeeldingen zien om een idee te krijgen van de werking.
