De Sholes and Glidden typemachine kwam tussen 1873 en 1874 op de markt. Ook bekend onder de naam Remington N. 1, was het de eerste die commercieel succes boekte, maar tegelijkertijd diende het als lanceerplatform voor het QWERTY-formaat. Die originele versie vertoont echter verschillende verschillen met moderne toetsenborden. Enerzijds ontbreken de speciale symbolen, en anderzijds... is er een extra toets: Drie verticale punten, naast de 'A'-toets. Waarom stonden die punten daar?
De eerste commercieel succesvolle typemachine
Bepaalde symbolen zijn bijzonder lastig te reproduceren op een traditioneel toetsenbord. De belangrijkste oplossing voor dit probleem is de Character Map, die gelukkig niet verdwenen is (Windows 10 en 11 knippen graag 'oude' functies weg), en een buitengewoon aantal symbolen registreert, waaronder veel zeer obscure. Natuurlijk bestonden vreemde en ongebruikelijke tekens vóór de computers, en er zijn voorbeelden die teruggaan tot de geboorte van het QWERTY-formaat.
Dat brengt ons bij de Sholes and Glidden typemachine. Revolutionair voor die tijd, daar twijfelt niemand aan. Maar omdat het een "product van de eerste generatie" was, had het bepaalde beperkingen. Ten eerste was het een "blinde machine", dat wil zeggen dat de gebruiker niet kon zien wat hij op papier typte. Ten tweede was het ontwerp beperkt tot hoofdletters, een detail dat zelfs toen al HET IDEE VAN IEMAND DIE SCHREEUWDE overbracht. En ten slotte had de machine geen speciale tekens zoals haakjes of vierkante haken. Maar... de machine had deze toets:
De drie verticale punten
Zijn tekening laat geen twijfel bestaan: Drie verticale punten. Tegenwoordig is het mogelijk om dat symbool te vinden via het lettertype Segoe UI Symbol, in drie varianten: Drie punten 'U+205D', Verticale ellips 'U+22EE', en Driepuntsoperator 'U+2AF6' (technisch gezien is er een vierde code, 'U+FE19'). Nu is de vraag: Waarom kozen ze ervoor? Gezien zo'n tekort aan symbolen in het originele model, is het niet moeilijk om nuttigere opties voor te stellen. Dat was precies wat er gebeurde met de Britse versie van de typemachine, die op die plek het pondsterling-symbool plaatste.
Theorieën over het gebruik
Deze verandering, en een oude brief van Mark Twain aan zijn broer Orion (met verschillende karakters geschreven door zijn dochter als amusement) bevestigen dat de rol van de toets niet mechanisch was (ofwel het papier vooruit bewegen of de positie van de 'cursor' wijzigen). Een Japans artikel genaamd "In de prehistorie van QWERTY" suggereert dat de drie punten werden gebruikt als "paragraafscheiders" om transcriptiefouten te voorkomen bij telegraafoperators bij het ontvangen van berichten. Andere bronnen geven aan dat het een solidus was voor het identificeren van shillings, wat niet veel zin heeft in een machine bedoeld voor de Amerikaanse markt.
Maar een van de interessantste hypotheses brengt ons naar de merkwaardige wereld van bibliografieën. In de negentiende eeuw waren de titels van sommige boeken erg lang, en verticale strepen (|) werden vaak gebruikt om regelscheidingen aan te duiden, of om gedichten in een doorlopende alinea te comprimeren. De drie verticale punten zouden eenvoudigweg een alternatieve reeks pauzes voor de regels markeren. De publicatie "A Century of Printing / The Issues of the Press in Pennsylvania 1685-1784" uit de negentiende eeuw bevat voorbeelden die in die richting wijzen.
Dus waarom geen normale verticale streep op de machine? Het punt is dat die al bestond. De Latijnse hoofdletter 'I' deed dat werk en stelde ook het getal 1 voor op de typemachine. Nog een toets toevoegen om hetzelfde te doen zou absurd zijn, dus kozen Sholes en zijn collega's voor een andere versie. Het probleem is dat die hypothese niet volledig de aanwezigheid van de toets verklaart. Het gebruik zou te beperkt en duister zijn.
Natuurlijk eindigt het onderzoek van enthousiastelingen daar niet, en met elke nieuwe bron komt er wat extra informatie. Persoonlijk geloof ik dat de publicatie van Eric Fischer, gebaseerd op een supplement van de Scientific American, de juiste is: De drie verticale punten dienden als "jokers" om haakjes, vierkante haken en andere vergelijkbare symbolen weer te geven die op de typemachine ontbraken. Laten we erover nadenken: Een gebruiker moet nummer 160 tussen haakjes schrijven (die hij niet heeft). Met de 'I als 1' zou dat 'I60' worden, maar als hij verticale strepen als haakjes zou gebruiken, zou het 'II60I' worden. In plaats daarvan zou het met de drie verticale punten '⁝I60⁝' zijn, wat een duidelijkere visuele referentie geeft.
Op de een of andere manier verdwenen de drie verticale punten met de introductie van de Remington N. 2 (een veel betere update dan zijn voorganger), en tegenwoordig zijn ze weinig meer dan een Unicode-zeldzaamheid.
Bron: Sentence Spacing
